Mauritius Adası

mauritius adası nerede mauritius nerede adası neresi melekler



Mauritius'un en önemli gelir kaynağı ülkede çokça yetiştirilen şekerkamışı. Şeker üretimi günümüzde modern tekniklerle yapılıyor. Eski tip değirmenler artık sadece turistleri bilgilendirmek amacı taşıyor. Şekerkamışları, sopalarla değirmene bağlanmış ineğin dönmesiyle hareket eden çarkların arasında eziliyor. Ve çıkan suyu kanallardan büyük kazanlara iniyor. Kazanlarda biriken sular kaynatılarak şerbet halini alıyor ve bu şerbet ya şekere ya da roma dönüştürülüyor. Şekere dönüştürülmesi için 3-5 hafta huni şeklindeki tahta kaplarda bekletiliyor. Rom da şerbetin alkolle mayalanması ve odun ateşinde ısıtılmasıyla hazırlanıyor. Daha sonra romun içine isteğe göre limon, mandalina, elma gibi meyveler ya da tarçın, zencefil gibi baharatlar konup 3-8 ay bekletiliyor. Böylece içindeki meyveler ya da baharatlar roma kokularını ve tatlarını bırakıyorlar.





Günümüzde adanın güneyinde şekerkamışı fabrikaları faaliyet gösteriyor. Adanın güneyinde kumsal olmadığı için turistik tesisler inşa edilmemiş. Burası Mauritius'un sanayi bölgesi. Tabii bizim anladığımız anlamda bir sanayi bölgesinden bahsedemeyiz, palmiye ağaçları ve şekerkamışı tarlaları arasında kaybolmuş fabrikalar var. Ülke genelinde 15 tane şekerkamışı değirmeni var, bunlardan üçü şeker üreten fabrikalar.





Fabrikaya yaklaşılınca, yollarda şekerkamışı taşıyan kamyonlar görülüyor. Etraftaki tarlalarda şekerkamışı hasat eden işçiler çoğalıyor. Tüm gün, güneş altında, kan ter içinde, palaları ellerinde çalışan bu adamların ayda sadece 150 dolar aldıklarını öğreniyor. Hemen yandaki tarladaysa kadınlar çalışıyorlar. Onlar da durmaksızın pala sallıyor, şekerkamışı kesiyorlar, kökleri temizleyip, yenilerini ekmek üzere tarlayı hazırlıyorlar. İşleri bitenler yorgun argın kamyonlarla evlerine taşınıyorlar.





Köklerin kolay çıkabilmeleri için tarlanın bazı bölümleri daha önceden ateşe verilmiş. Bir şekerkamışı tarlasından 6-7 yıl ürün alınabiliyor. Tarlaların kenarlarındaki siyah volkanik taşlar üzerine, o tarlaya ne zaman ekim yapıldığı yazılıyor, böylece hasat zamanı hesaplanıyor. Üstelik yeni ekilen şekerkamışları büyüyene kadar, tarlaya patates, çay ve tütün de ekilebiliyor ve ürün alınabiliyor.





Fabrikaya girildiğinde, kamyonlarla getirilen şekerkamışlarının tartılmak üzere fabrika dışındaki yığınları görülüyor önce. Vinçler yardımıyla tartılan şekerkamışları daha sonra yürüyen bir bant sistemiyle fabrikanın içine alınıyorlar. İçeride kesif bir çürük kokusu var ama bir süre sonra duyulmaz oluyor koku. Fabrika üç kat. Tüm sistemi dört çark çalıştırıyor. Bantlarla içeriye giren şekerkamışları birkaç parçaya bölünüyorlar ve hemen ardından eziliyorlar. Ezilme işlemi yürüyen merdivenleri andıran değirmenlerle dört kez tekrarlanıyor. Ezme sırasında, şekerkamışına kendi suyunu tamamen bırakabilmesi için normal su da ekleniyor. Amaç tam randıman sağlamak. Bir kez ezilen şekerkamışları, ikinci kez ezilmek üzere bir sonraki değirmene taşınıyorlar.





İkinci kez ezilenler üçüncüye, üçüncü kez ezilenler de dördüncü değirmene taşınıyorlar. Tüm bu sistem fabrikanın boyunca uzanıyor ve hareket ettikçe yürüyen merdivenleri andrıyor. Şekerkamışları böylece tüm sularını bırakmış oluyorlar. Bu su, kanallarla alt kattaki kazanlara taşınıyor, içindeki suyun ve şekerkamışı suyunun yoğunluğu ölçülüyor. Bu aşamadan sonra su önce filtre ediliyor, sonra da ısıtılarak temizleniyor. Filtre işlemi sırasında ortaya çıkan atıklar gübre olarak kullanılıyorlar.





Temizlenen su, buhar kazanlarında kaynatılarak şurup elde ediliyor. Bu şurup daha sonra kristalizasyona tabi tutuluyor, bu da daha çok ve uzun süre ısıtmak demek. Tanklarda kristalize olan şurup, tankların üzerindeki çeşmelerden kontrol edilebiliyor. Şerbet henüz şekeri erimemiş ağda görüntüsünde. Kullandığımız şekerden çok farklı ama aslı bu. Kimyasal işlemlerden geçirilen şeker beyazlatılıyor.

Mauritius'a özgü olan şeker muscovado light, esmer şekere beyaz şeker karıştırılmış gibi bir görüntüde ve tadı çok keskin değil.