gebe
  1. AuSSie-AnGeL

    AuSSie-AnGeL Daimi Üye Üye

    Kayıt:
    15 Şubat 2009
    Mesajlar:
    6.965
    Beğenilen Mesajlar:
    780
    Ödül Puanları:
    113
    Şehir:
    aNKaRa

    Çocuklara nimete saygıyı nasıl öğretebiliriz ?

    Konu, 'Aile, Evlilik ve Çocuklar' kısmında AuSSie-AnGeL tarafından paylaşıldı.

    israf edilen bir ekmek ile portakalın çöp kutusundaki diyaloğu Meleklerim annelerimizde bizlere ekmeğin ne kadar kıymetli bir nimet oldugunu öğretmiştir.. Şimdi sıra bizlerde... Bizlerde çocuklarımıza ve yakınlarımızın çocuklarına ekmeğe saygıyı öğretmeliyiz.. Nice ülkeler varki bir dilim kuru ekmeğe muhtaç.... Bizlerde muhaç değilken kıymetini bilip çocuklarımızıda bu konuda bilinçlendirelim...
    [​IMG]

    Çocuklarımıza nimete saygıyı nasıl öğretebiliriz?


    Amerika\'da master yaptığım yıllarda, çalıştığım üniversitenin yemek salonu açık büfe şeklindeydi. Öğrenciler ve hocalar dilediği yemekten, salatadan, meyveden veya tatlıdan dilediği kadar alabiliyordu.
    yemekhanenin giriş kapısında "Yiyiniz içiniz, fakat israf etmeyiniz" anlamına gelen şu yazı vardı: "Take what you need. Eat what you take." (Yiyeceğin kadar al, aldığını da ye.)
    MÜSLÜMAN anne babalar olarak yemeğe başlarken "Bismillah", bitirince "Elhamdülillah" deriz; çocuklarımıza da öğretiriz. Eğer bu kelimelerin ne anlama geldiğini ve niçin söylediğimizi anlayacakları bir dille açıklamazsak, çocuklar bu kelimeleri duygusal zekalarıyla kavramaz, teğet bir dille söylemiş olurlar.
    Çocuklarımızın bu kelimeleri duygusal zekalarıyla kavramaları için şöyle bir açıklama yapılabilir:
    "Çarşıdan bir yiyecek aldığımız zaman karşılığında satıcısına para ödüyoruz. Halbuki o yiyeceklerin gerçek sahibi satıcılar değildir, Allah\'tır. Acaba o yiyeceklerin hakiki sahibi olan Allah verdiği bu nimetlere karşılık bizden ne istiyor? Nimetlerin gerçek sahibi olan Allah, bizden üç şey istiyor: Zikir, şükür ve fikir. Yemeye başlarken "Bismillah" (Allah\'ım Senin adınla başlıyorum) dememiz zikirdir. Yedikten sonra "Elhamdülillah" (Allah\'ım verdiğin bu nimetler için sana teşekkür ederim) dememiz şükürdür. Yerken bu nimetleri Allah\'ın yarattığını, rahmetiyle binlerce canlı türünü yiyeceksiz bırakmadığını düşünmek fikirdir."
    Çoğu evlerimizde çocuklara Bismillah ve Elhamdülillah (zikir ve şükür) demeyi öğretiyoruz, fakat aynı hassasiyeti fikir konusunda göstermiyoruz. Böylece Allah\'ın bizden istediği üç şeyden ikisini yani zikri ve şükrü yerine getirmiş oluyoruz. Ancak yerken bu nimetin bize nasıl ulaştığını pek düşünmüyoruz ve çocuklarımızla bunu konuşmuyoruz. O zaman Allah\'ın bizden istediği üçüncü şeyi yani fikri yerine getirmemiş oluyoruz. Fikir eksik olduğu için nimetin kıymetini takdir etmiyor, gereken saygıyı göstermiyoruz. Eğer nimete saygımız olsaydı, her gün tonlarca yemek artığı ve ekmek çöpe atılır mıydı?

    Seneler önce akrabam olan genç bir bayanı çöpe ekmek atarken görünce şöyle demiştim: "Ekmek nimettir. Neden çöpe atıyorsun? Nimete saygın yok mu?" Genç bayan, "Ne yapayım, eşim ve çocuklar bayat ekmek yemiyor," diyerek kendisini savunmuş; nimete saygısı olduğunu göstermek için de ekmeği öpüp alnına götürdükten sonra çöp kutusuna atmıştı. Genç bayanın ekmeğe gösterdiği saygı teğet bir saygıydı, gerçek saygı değildi. Bismillah ve Elhamdülillah diyerek nimete şükretmek kadar, nimete saygı göstermek ve israf etmemek de ailede yaşanarak kazanılan bir alışkanlıktır. Annesinin yemek artıklarını ve bayatlamış ekmeği çöpe attığını gören bir kız çocuğu ileride anne olduğu zaman aynı şeyi yapacak; bunun nimete karşı bir saygısızlık ve israf olduğunu düşünmeyecektir.

    Yeyiniz İçiniz Fakat İsraf Etmeyiniz
    Amerika\'da master yaptığım yıllarda, çalıştığım üniversitenin yemek salonu açık büfe şeklindeydi. Öğrenciler ve hocalar dilediği yemekten, salatadan, meyveden veya tatlıdan dilediği kadar alabiliyordu. Yemekhanenin giriş kapısında "Yiyiniz içiniz, fakat israf etmeyiniz" anlamına gelen şu yazı vardı: "Take what you need. Eat what you take." (Yiyeceğin kadar al, aldığını da ye.)
    Bir gün aynı masada yemek yediğimiz Çinli bir arkadaşı, tabağında kalan son pirinç tanesini almaya çalışırken görünce dayanamadım; denemek için dedim ki: "Bir pirinç tanesi için neden bu kadar uğraşıyorsun? Bırak tabakta kalsın." Çinli arkadaşın verdiği cevap çok düşündürücüydü: "Her Çinli bir pirinç tanesi israf etse, Çin nüfusuyla çarp bakalım kaç ton pirinç yapar? Biz kalabalık bir ülkeyiz, israf etme lüksümüz yoktur." Yine denemek için dedim ki: "Şu anda Çin\'de değil, Amerika\'dasın. Tabağında bırakacağın pirinç tanesi Çin\'i değil, Amerika\'yı zarara uğratacaktır." Güldü. "Amerika\'yı bu şekilde zarara uğratmak onurlu bir davranış olmaz," dedi.
    Çinli arkadaşı bu onurlu davranışından dolayı tebrik ettim. Bir Müslüman olarak düşüncesini paylaştığımı söyledim. Rabbimizin bu konudaki, "Yiyiniz içiniz, fakat israf etmeyiniz. Çünkü Allah müsrifleri sevmez" buyruğunu açıkladım. Çok hoşuna gitti. Tam o sırada, Ürdünlü bir arkadaş tabağındaki yemek artıklarını çöp sepetine boşalttı. Bunu gören Çinli arkadaş Ürdünlüyü göstererek: "O Müslüman değil mi?" dedi.
    O kadar üzüldüm ki, ne diyeceğimi bilemedim. "Dur, bunu kendisine soralım," dedim. Ürdünlü arkadaşa seslendim. Çinli ile aramızda "nimete saygı ve israf" konusunda geçen konuşmaları aktardıktan sonra dedim ki: "Arkadaş seni yemek artıklarını çöpe dökerken görünce, \'O Müslüman değil mi? Neden israf ediyor?\' diye sordu. Ben de bunu kendisine soralım dedim."
    Ürdünlü arkadaş Çinliye döndü. Kendinden emin bir şekilde: "Ben kendi ülkemde israf etmem. Amerika\'yı sevmiyorum. Burada, ne kadar çok israf edersem Amerika\'yı o kadar zarara uğratmış olurum," dedi. Çinli: "Bu düşüncen onurlu bir düşünce değil," dedi. Doğru söze ne denir?


    Okul Öncesi Çocuklar İçin İsraf Eğitici Bir Oyun :

    Bu Yiyecek Bize Nereden ve Nasıl Geliyor?
    Okul öncesi çocuklarımıza oyunla nimetin kıymetini anlatabilir, duygusal ve zihinsel yönden israf etmeyecek bir hassasiyet kazandırabiliriz. Oyunun adı: "Bu bize nereden ve nasıl geliyor?" olsun. Oyuna temel gıdamız olduğu halde en çok israf edilen ekmekten başlayabiliriz. Oyun için birkaç buğday tanesi ve bir kaşık un gerekecektir. Aynı oyunu başka günlerde sebze ve meyve türü yiyecekler için oynayabiliriz.
    Bütün aile üyeleri sofra başında toplandığı için yemek saatleri sohbet için iyi bir fırsattır. Özellikle akşam yemekleri sohbet için oldukça uygundur. Bismillah diyerek yemeğe başladıktan sonra anne veya baba (tercihen anne) çocuğa: "Yemeğini yerken benimle bir oyun oynamak ister misin?" diyerek dikkatini çeker. Oyun çocukların en sevdiği işlerden biri olduğu için kabul edecektir. Anne eline aldığı bir dilim ekmeği çocuğa göstererek: "Söyle bakalım bu ekmek bize nereden ve nasıl geliyor?" diye oyunu başlatır. Çocuğun aklına gelen ilk cevap bakkal veya fırın olacaktır. Anne: "Oraya nereden geliyor?" diyerek oyunu devam ettirir. Birkaç buğday tanesini gösterir. "Ekmeğin temel maddesi bu gördüğün buğday taneleridir," der ve sorar: "Buğday nereden geliyor?" Çocuğa ip uçları vererek oyunu yönlendirir ve şu sonuca varılmasını sağlar: "Buğday taneleri çiftçi tarafından toprağa ekilir. Toprak olmadan buğday taneleri filiz verip büyüyemez, başak veremez. Buğday tanesini de toprağı da yaratan Allah\'tır. Çiftçinin görevi sadece buğdayı toprağa ekmektir. Ondan sonra elinden bir şey gelmez. Toprağa ekilen buğday tanesinin büyümesi için su (yağmur) gerekir, ısı ve ışık (güneş) gerekir, hava gerekir. Yağmuru, güneşi ve havayı yaratan Allah\'tır. Buğday taneleri toprakla beslenerek büyür, başak verir. Bir başakta 20-30 adet buğday vardır.
    Çiftçi buğday başaklarını toplar, harmana getirir. Buğday tanelerini başaktan ayırır, çuvallara doldurur. Çuvalları değirmene götürür. Değirmende buğdaylar öğütülür, un haline getirilir. Un çuvallara doldurulur. Çuvallardaki unlar fırınlara götürülür. Fırıncı bir kazana un doldurulur. Üzerine su döker. İyice yoğurarak hamur yapar. Hamuru küçük parçalara ayırarak içinde ateş yanan fırına koyar. Fırında pişen hamurlar ekmek olur. Fırıncı pişen ekmeklerin bir kısmını raflara dizer, bir kısmını bakkala satar. Biz de gider, en yakın bakkaldan veya fırından ihtiyacımız kadar ekmek alırız.
    Oyundan çıkarılacak ders: Ekmeği çöpe attığımız zaman başta buğdayı yaratan Allah\'a, sonra ekmek oluncaya kadar emeği geçen çiftçiye, değirmenciye, fırıncıya ve ekmeği satın almamız için gereken parayı kazanan babamıza saygısızlık yapmış oluruz.
    -İbrahim Çankırılı

     
  2. Kayıtsız Üye

    Kayıtsız Üye Forum Okuru

    saaqolın
    vallla bunlar ç ok işime yarayacak soqolun allah ne isterseniz versin
     
  3. Kayıtsız Üye

    Kayıtsız Üye Forum Okuru

    nimete saygı

    Meleklerim annelerimizde bizlere ekmeğin ne kadar kıymetli bir nimet oldugunu öğretmiştir.. Şimdi sıra bizlerde... Bizlerde çocuklarımıza ve yakınlarımızın çocuklarına ekmeğe saygıyı öğretmeliyiz..
    Nice ülkeler varki bir dilim kuru ekmeğe muhtaç.... Bizlerde muhaç değilken kıymetini bilip çocuklarımızıda bu konuda bilinçlendirelim.
     
Çocuklara nimete saygıyı nasıl öğretebiliriz ? konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. Çocuklarınıza Saygı Gösterin

    Çocuklarınıza Saygı Gösterin

    1. Çocuğunuza herhangi bir isim takmaktan kaçının. Çocuklarınızı yetersizlik ifade eden sıfatlarla veya saygısızlık ifade eden herhangi bir aşağılamayla çağırmayın. Suçlama yerine çözüme odaklanın. 2. Yapılan işi yapandan ayırın. İslam ahlakında yer aldığı şekliyle, kişiye değil yapılan kötü işe buğz edin. Çocuğunuzu seversiniz ama, duvara resim yapmasından hoşlanmazsınız. 3. Hataların...
  2. çocuğuma tuvalet eğitimini nasıl öğretebilirim

    çocuğuma tuvalet eğitimini nasıl öğretebilirim

    bebeğime tuvalet eğitimi çiş alıştırma gece tuvalete alıştırma gece çiş eğitimi çocuğumu tuvalete nasıl alıştırırım Çoğu anne babanın da yakınen bildiği gibi, tuvalet eğitimi çocuk gelişiminin önemli aşamalarından biridir, en azından, alt bezi değiştirmenin sona ermesidir. Peki ama, tuvalet eğitiminin...
  3. bazı duyguları çocuklara nasıl öğretebiliriz?

    bazı duyguları çocuklara nasıl öğretebiliriz?

    okul öncesi duygu kartları duygu kartları okul öncesi Bihter Mutlu Gencer Psikolog Özel Eğitim Uzmanı (Lütfen öncelikle “Çocuklarımıza Duyguları Öğretmek (I)” makalesini okuyunuz) Duyguları isimlendirebileceğimiz veya davranışların arkasında yatan duyguları anlayabileceğimiz çeşitli örnek durumlar: Durum 1: 3 yaşındaki çocuğunuz odasında bir canavar olduğunu ve uyumak istemediğini...
  4. anaokuluna başlamadan önce çocuğuma neler öğretebilirim?

    anaokuluna başlamadan önce çocuğuma neler öğretebilirim?

    sayıları nasıl öğretirim çocuğuma sayıları nasıl öğretebilirim çocuklara öğretebilirim bebeğime konuşmayı çocuğuma neler Kendisi hakkında bilgi... Ad, soyad Yaş Cinsiyet Telefon numarası Adres; evinin bulunduğu sokak ya da caddenin adı Kendi bedeninin kısımlarını ve adlarını bilme... Baş, yüz, saç, gözler, vb. Evdeki bazı eşyaların adları... Kanepe, yatak, kapı, merdiven, vb. Nesnelere...
  5. çocuklarda öz saygıyı nasıl geliştirebiliriz?

    çocuklarda öz saygıyı nasıl geliştirebiliriz?

    Çocuklarda öz saygıyı,özgüveni geliştirmek elimizde.Ebeveynler olarak neler yapabiliriz? Ya da bazı şeyleri yapmazsak daha iyi olabilir. .:):) 1-Şartsız Sevgi Göstermek 2-Sinirli Olmanızdan Sorumlu Olduğunu Belirtmek 3-Açık İsteklerde Bulunmak 4-Dinlemeyi Öğrenmek 5-Çocuğun Duygularını Ciddiye Almak 6-Çocuğun Varlığını Kabul Etmek 7-Değerlendirecek Günlük Bir Şeyler Bulmak...

Sayfayı Paylaş