gebe
  1. kaprisli

    kaprisli Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    13 Kasım 2008
    Mesajlar:
    4.648
    Beğenilen Mesajlar:
    19
    Ödül Puanları:
    0

    Nereye uzansam ayrılığa çarptım...

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında kaprisli tarafından paylaşıldı.

    Sensizlik korkusu göbek adıydı sevdamızda. İsimsiz kalmıştı yaşadıklarım sonsuz harfler boşluğunda... Yüreğimde patlayan sessiz volkanların prangalarında eskitiyorum günlerimi. Artık ümitte yok... Bakışlarımda yok o eski heyecanlarda...
    Herkeslerden uzak odamın en karanlık köşesinde sessizce düşünüyorum. En masum hayallerimin ötesinde kendimle yüzleşmenin kırgınlığı büyüyor en karanlık köşelerimde...
    İçimde söylemeye koktuğum yalnızlığımın, sensizliğinin hapsindeyim.
    Biten bir sevdanın kahredici azabı içinde omuzlarıma ve gözlerime çöken ağırlığı taşımak hayatın yönlerini yaşamaktan daha zor olduğunu acı bir şekilde öğrendim...
    Sensiz ne kadar dayanırım, bu hayatın ızdırabını ne kadar çekerim, dizlerim dermansız kalırda ne zaman taşımaz olur ruhu sensizliğinde esir olan bu bedeni, bilemiyorum..
    Şimdi seninde yok baktığım yerde ve senin baktığın yerde de değilim artık. Ne o İstanbul aynı ne Kızkulesi.. Sahildeki martılar bile gelmez artık sesime...
    Herkes başını eğdi bu koca şehirde, bir o kadar da sessiz kaldı susmalarıma. Ne yüzünü, ne ellerini, ne de yüreğini hissedebiliyorum bu soğuk kış mevsiminde.
    İçimin sesini yaktığımdan beri, yalana bulanmış dudaklarda, bir kurşun kadar hızlı, bir kurşun kadar soğuk ve bir namlu kadar sessizdi bakışlarım.
    Ayaz soğukluğunda sessizliğe büründü bu şehir, gözlerimdeki ışıltı sönerken birer birer bakışlarımın, ellerini aradım yalnızca.
    Nereye uzansam ayrılığa çarptım...
    Yüreğimde hissettiğim duygular birer birer sönüyor, sevgi, mutluluk, huzur… Bana kalan duygular ise anlamsız kelimeler bir o kadarda…
    Asaletini ve matemini harmanlayıp sakladım vedamda. Vedaların bana ait tüm yollarını çizdim yüreğimin en derin köşelerine...
    Gitmeden önce savur küllerini içindeki fırtınaya, biliyorsun ben ben değilim artık....




    alıntı


     
Nereye uzansam ayrılığa çarptım... konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. ayrılık!!!!!

    ayrılık!!!!!

    Sabah uyandığında midesinde bir yanma hissetti. Yanmanın nedeni akşam yedikleri değil, uyanır uyanmaz bugün yapacaklarının aklına gelmesiydi. Bugün 2 yıldır götürmeye çalıştığı bir birlikteliği bitirecekti, aslında bunda geç bile kalmıştı. Bitmeli dedi içinden her gün; bu tatsız uyanış bitmeli... İçinde bir muhakeme başlamıştı, kendi kendine söyleniyordu: "Ona da haksızlık etmek...
  2. Nerede seni görsem bir zindan ayrılığı...!

    Nerede seni görsem bir zindan ayrılığı...!

    Gözlerimin rengine çevirdin gecenin karanlığını.Nereye baksam sen, nerede seni görsem bir zindan ayrılığı. Herkes senin adın her surat senin yüzün . Herkes susmuş sanki.Konuşanlarınsa dediklerini zaten ben anlamıyorum. Bazıları yüzüme bakarak bir şeyler anlatıyor ama ben nedense duyamıyor sadece kafamı anlamış gibi sallıyorum.Hatta bazen güldüklerini farkediyorum bende espiri yaptılar...
  3. Ayrılık,ayrılık,amaan ayrılık

    Ayrılık,ayrılık,amaan ayrılık

    ayrılık Ayyrılık ayyrılık amaann Her bir dertten ala yaman ayrılık.... Ayrılık zor Çekilir dert değil sevgilim.... Her yanım ayrılık her yanım hüzün şimdi Hep biraz kırık gibi yarım atar yüreğim...
  4. Mezhepler Arasındaki Görüş Ayrılığı Nereden Kaynaklanıyor?

    Mezhepler Arasındaki Görüş Ayrılığı Nereden Kaynaklanıyor?

    Mezhepler Arasındaki Görüş Ayrılığı Nereden Kaynaklanıyor? bu konu hakkında bilgi rica ediyorum teşekkürler.

Sayfayı Paylaş