gebe
  1. UzakMavi

    UzakMavi Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    26 Mayıs 2008
    Mesajlar:
    1.421
    Beğenilen Mesajlar:
    8
    Ödül Puanları:
    0

    Ölünce Ölmüş mü Olacağız??

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında UzakMavi tarafından paylaşıldı.

    Karanlıktaymışlar. İki embriyo, bir ana rahminde... Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde...
    Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece...
    Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş.
    Elleri, ayakları belirginleşmiş.
    Gözleri çıktıkça meydana,
    İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş...
    Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu...
    Sıcak, ıslak, sevgi dolu...
    'Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki' demişler, '... bize ne mutlu...'
    Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler.
    Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını deşmişler.
    Onları besleyip büyüten kordonu fark edince
    O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine şükretmişler.
    Sonra başlamış bir varoluş tartışması:
    'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye sormuş ikizler...
    'Annemiz' demiş biri, 'O bizi var etti, bize can verdi.'
    'Ne biliyorsun' diye itiraz etmiş öteki, 'Sen hiç Anneni görmedin
    ki...':
    'Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı için
    uydurduğumuz bir şeydir.'
    Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp gelişmişler.
    Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.
    Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların...
    Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...
    Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
    Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara çekecek.
    '- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye fısıldamış
    ikizlerden biri efkarla...
    '- Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiş öteki; 'doyamadım ki daha
    hayata...'
    '- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan
    sonra hayat vardır.'
    Sormuş karamsar olan:
    '- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra
    başımıza neler gelecek?'
    Şiirle cevaplamış iyimser olan:
    'Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok seneler geçti/ dönen yok
    seferinden...'
    Ve günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar kasılmış.
    Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen günün geldiğini anlamış.
    Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp vedalaşmışlar.
    Ve 'ömrümüz bitti' diye çığlık çığlığa ağlaşmışlar.
    Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata bağlayan kordonu,
    Ağlaya ağlaya karanlık bir koridordan öbür hayata çıkmışlar.

    Bu bir CAN DUNDAR Yazısıdır,
    hayatı sadece dünyadan ibaret sananlar
    gibi, yaşamlarının sadece ana rahminde olduğunu ve doğunca öleceklerini
    sanıyorlar..
    Kimbilir belkide bizde
    yanılıyoruz onlar gibi..
    Ölünce ölmüş değil,
    belkide doğmuş olacaz..
    Nerden bilebiliriz ki!


     
Ölünce Ölmüş mü Olacağız?? konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. Ölünce ölmüş mü olacağız?

    Ölünce ölmüş mü olacağız?

    Karanlıktaymışlar.......... İki embriyo, bir ana rahminde... Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde... Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece... Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş. Elleri, ayakları belirginleşmiş. Gözleri çıktıkça meydana, İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş... Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu... Sıcak, ıslak, sevgi dolu......
  2. ölünce ölmüş mü olacağız?

    ölünce ölmüş mü olacağız?

    ölünce ölmüş mü olacağız? > Karanlıktaymışlar. > İki embriyo, bir ana rahminde... > Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde... > Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece... > Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş. > Elleri, ayakları belirginleşmiş. > Gözleri çıktıkça meydana, > İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş... > Ne rahat, ne...
  3. Ölünce Ölmüş mü Olacağız??çoooook güzelllll‏

    Ölünce Ölmüş mü Olacağız??çoooook güzelllll‏

    çoooook güzelllll Karanlıktaymışlar. İki embriyo, bir ana rahminde... Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde... Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece... Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş. Elleri, ayakları belirginleşmiş. Gözleri çıktıkça meydana, İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş... Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu... Sıcak, ıslak, sevgi dolu......
  4. GÜLÜM müsün ÖLÜM mü

    GÜLÜM müsün ÖLÜM mü

    Ne denir böyle bir durumda bilmem ki.. Sanki bütün kelimelerim kifayetini yitirdi.. Sustu isyanlarım, haykırışlarım, umutsuzca kucağıma düştü göklere uzanıp seni dilenen ellerim.. Son bir umudum vardı, ama artık onu da kaybettim.. Senin için, senin adına her gün binlerce kez yanarken ben, ne fayda senin haberin bile yok bundan! Evet, benim de hatalarım, yanlışlarım vardı kabul! Ama ya sen?...
  5. Meleklerim biz şimdi ölünce ölmüş mü olacağız?

    Meleklerim biz şimdi ölünce ölmüş mü olacağız?

    Karanlıktaymışlar. İki embriyo, bir ana rahminde... Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde... Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece... Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş. Elleri, ayakları belirginleşmiş. Gözleri çıktıkça meydana, İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş... Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu... Sıcak, ıslak, sevgi dolu... 'Öyle...

Sayfayı Paylaş