gebe
  1. sad

    sad Forum Okuru

    Öznesiz yaşanıyor artık hayatım

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında sad tarafından paylaşıldı.

    penceremden usulca süzülüp, bedenimi titreten rüzgarı dinledim dün gece ufak bir ses duymak umuduyla bekledim dakikalarca. Ama nice sonra anladım bekleyişimin beyhudeliğini. Uzaklığın pasına dokundum bir kez daha kanattı içimi bir uçurumun kıyısındaymışçasına, yumdum gözlerimi düşmemek için daha fazla uzaklaşmamak için yaşadığım kentten. İlkti bu nasıl alışır ki insan kolayca? Bir ateş gibi düşüp yaktı içimi. Varıp anlatmak istedim dostuma uzaktı hem de çok uzak. Kat etmek istedim kilometreleri koparamadım zincirleri. Ardımda bırakıp gül çağrılarını söylemek istedim o içimde yarım kalan türküyü, vakitsiz bir sonbahar akşamında. Adı ayrılık, adı acı, adı hiç bilmediğim bir şey kokan türküyü. Sonra apansız içimden çıktı türkünün sesi ve duydum sesimi. Söyledikçe o türküyü uzaklaştım yurdumdan, sevdiğimden ve en önemlisi kendimden. Bile bile içimi acıtıp söyledim o türküyü. Ayrı takvimlere düşürüyor zaman insanları. Söküp alırcasına parçalarcasına atıyor birbirinden ayrı zamanlara, yaşamlara. Türkü işledikçe varıyorum farkına yaşamımdaki boşlukların ve anlamsızlıkların. Irmaklar gibi akıp uzun uzun, terk ettiğim kenti arıyor gözlerim, kumral bir çocuğun yaz öyküsünü anımsatıyor kimsesizce. Rüzgarın peşine takılıp bir nefes gibi, gökyüzündeki resimleri anlatışını duyuyorum. Bahar çiçekleri ile süslediği, fırtınaların, boranların dayanamadığı düşlerini düşünüyorum. Gözlerinde sevgi, ellerinde emek, yüreğinde sevda hangi uzaklık dayanabilir ki buna? Gece sararken her bir yanımı ayırıyor bedenden canımı. Bilmece oluyorum gündüzlerle geceler. Yıkıntılar içine giriyorum, toprak alıyor nefesimi alıp gidiyor düşlerimi, duyuramıyorum sesimi. Gözlerimde can bulan dost gülüşler asıyorlar yüzlerini kederime, asıyor çaresizliklerime... Ne kadar yaklaşırsam, o kadar uzaklaşıyorum kentime, insanıma. Ne kadar ararsam o kadar kimliksizleşiyorum bu kentin yozluğunda. Belki de acının tarihini yazan yer olduğunu düşündüğümden bu beynimdeki uğultu. Kim bilir belki de yalnızlığımın şehri olduğundan. Hasret koyduğundan düşlerimle arama. Işığın bile renginin olmadığı boş vagonlarında gezinilen bir tren kadar ıssız olan her şeyin yabancısıyım. Her şey farklı her şey uzakta kalışımın acısını çıkartıyor. Ayrı zamanlarında yaşadığım bu hayat cezbetmiyor eskisi gibi yüreğim daralıyor. Uzaklarda sarıp dindiremiyorum sancısını susuyorum hep susuyorum kana kana konuşmak isterken delicesine. Yollar buluşuyor yüreğimde hasretler kardeş oluyor düşlerime. Canımı vereceğim bir gerçekliğimin olmadığını hissedip titriyorum bir kez daha uzaklarda. Bulutlara, göğe, yıldızlara çığlıklarla duyurduğum paylaşımımı, hiçbir yere sığdıramadığım sevgimi, geride bıraktım; dağlara, kırlara, ağaçların kurumuş yapraklarına... Rüzgarın kanadına konup uçmak uzaklaşmaksa söz sana yüreğim bir daha uçmayacağım, bir daha dokunmayacağım ateşlere. Gökyüzünde yıldız olmak dindirmekse uzaklığı, yıldız olmak istiyorum yüreğim, artık dayanamıyorum bu uzaklığa...
     
Öznesiz yaşanıyor artık hayatım konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. bu hayattan kesin beni artık

    bu hayattan kesin beni artık

    Şehirler arası bir aşkın içine sızarken, kentsizligimi plakalar anımsatıyor. Yollara düşürüyorum maskelerimi;aşkım ulu orta yüzümde. Görünmüyor! Sahipli bir kalbe,köle olmaya yürüyorum istanbul ayaklarımın altında eziliyor. Bir kaç sayfa ötemdeki adamın,kentlerce uzagına yazdıgı kelimelerin külüne bile razıydım. Kendi külüm yetmiyordu. Anka kuşu rolüne soyunmama..... Şimdi... Makas getirin...
  2. bir hayat vardır artık...........

    bir hayat vardır artık...........

    DÜNYA DENİLEN SÜRGÜNDE AÇARSIN GÖZLERİNİ.. İSTESEN DE ,İSTEMESENDE SANA VERİLEN BİR HAYAT VARDIR ARTIK.. HAYAT ÇOCUKLUĞUNUN YANSIMASIDIR... UNUTAMADIĞIN O GÜZEL GÜNLERİN, ÇOCUKÇA MUTLULUKLARIN YANSIMASIDIR... SEVİNÇLERİN,DOSTLUKLARIN, YAŞADIĞIN HEYECANLARIN YANSIMASIDIR HAYAT...
  3. Öznesiz cümleler

    Öznesiz cümleler

    öznesiz cümleler öznesiz cümle Öznesiz cümleler kurmaya alışmıştım ben oysa... Yalnızlığıma, ıssızlığıma sahip çıkmıştım onca kalabalığın arasında.. Korkularımdan korkmamayı öğreniyordum yavaş yavaş. Hayallere düşlere sığınıp onlarla avunuyor, küçücük mutluluklara, hayata dair geçici heveslere sarılıp gülümseyebiliyordum. Geride bırakmıştım bütün hüzünleri, ertelenmişleri,...
  4. Artık Hayat Daha Kolayyy

    Artık Hayat Daha Kolayyy

    Elektrikler kesildi... Mum ve kibrit aramaya sonn Kibritli mumm:D İlk evinizde ilk geceniz mi korkmayın bu terlikler sayesinde bir yere çarpmicaksınız:D Araba aldınız ve jantları kötü hemen bunlarla değiştirin çünkü bunlar çok şirin Çocuğunuz dişlerini fırçalamakta zorluk mu çekiyor Bu harika bir diş fırçası Tuvalette canınız sıkılmasın bakın ne icad...
  5. Bu hayattan çok sıkıldım artık...

    Bu hayattan çok sıkıldım artık...

    merhaba arkadaşlar uzun bir ilişkim var ilk bir yıl herşey mükemmeldi ama takdir edersiniz ki sonradan tüm erkekler çok değişiyor.. anlam veremiyorum artık çünkü çok ugraşmıştık benim ailemi ikna edebilmek için 2 yıl uğraştık. şuanda 3.yıldayız ve 1 aydır nişanlıyız ama bazen beni çok seviyormuş gibi ama bazende çok soğuk anlayamıyorum.saçma sapan hareketler yapıyor.oysaki ben onun bu denli...

Sayfayı Paylaş