gebe
  1. göknur

    göknur Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    5 Haziran 2008
    Mesajlar:
    953
    Beğenilen Mesajlar:
    2
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    Almanya

    sen iyi bir insansin ama bilmedigin cok sey var

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında göknur tarafından paylaşıldı.

    [​IMG] SEN İYİ BİR İNSANSIN, AMA BİLMEDİĞİN ÇOK ŞEY VAR.
    - Ben buradan ayrılıyorum...
    - Nereye gidiyorsun ?...
    - Sevdiğim adama gidiyorum...
    - Ama birlikte yola çıkmıştık..

    Geceydi, ama benim için o an bir kez daha gece oldu... Diyarbakır'ın
    köylerinden birindeydik.. Savaş bütün acımasızlığı ile sürüyordu..
    Uzaktan
    mermi ve top sesleri geliyordu... Bazen geceyi acı çığlıklar
    bölüyordu...

    Beni aşkım süreklemişti ölümün ortasına.. Bir kez de ölümün ortasında
    sınamak istemiştim aşkımı. O büyük yanılgımı, o büyük kaybedişimi.

    -Gitmesen olmaz mı ? Sana çok ihtiyacım var.
    -Gitmek zorundayım... Bak sen çok iyi bir insansın, ama bilmediğin çok
    şey var...

    Ansızın sesler kesildi... Sessizlik ölüm biriktirdi.. İnsanlar böylesi
    sessizliklerde birini yaralar ve öldürürdü.. Hiç kan akmazdı... Hiç bir
    çığlık duyulmazdı.."Bak sen çok iyi bir insansın... Ama bilmediğin çok
    şey var..."
    Böyle söyledi ve sevdiği adama gitti... Hiç kanım akmadı.. Hiç sesim
    çıkmadı.. Ölmedim de.. O an içimden bir şey yükseldi yukarıya doğru,
    yüzümü tuttu şevkatli elleriyle, sarılıp öptü beni iyi kalpli kederim... Ben
    de ona sarıldım, yıllar önce kaybetmiş annemi bulmuşcasına..."Güzel kederim"
    benim... Ne zaman "karanlık bir vadide" kaybolacak olsam, ne zaman
    mutsuzluktan ölecek olsam gelip sarılırdı...

    Aşksız, sevgisiz bir şey yapamam ben.. Hayatımda aşk yoksa küser evime
    dönerim.. Bu bir eksiklikmidir, zayıflıkmıdır bilmem.. Eğer hayatımda
    aşk
    yoksa durmadan o zavallı kalbimi delik deşik ederim.. Kimseyi
    suçlayamam ama
    en büyük kötülüğü kalbime yaparım.. Böyle zamanlarda o "güzel kederim"
    bana sarılıp, beni korumasa hiçbir sabaha çıkamazdım ben.. Hiçbir yola..

    Eski, hurda bir otobüsün en arka koltuğunda Diyarbakır'dan İstanbul'a
    dönerken yol boyunca hep o cümle acı bir uğultuyla dönüp durdu
    kafamda...

    "Bak sen çok iyisin, ama bilmediğin çok şey var.."

    Neydi bilmediğim?.. İyi olduğum için mi, hep koşulsuz sevdiğim,
    sevdiğim insana kendimi bütünüyle adadığım için mi kaybediyordum durmadan...
    İnsanların kaç yüzü vardı? bu yüzler nerelerde ve nasıl gizleniyordu?..

    Sevdiğimi kazanmak için kötü olmam mı gerekiyordu?.. Ama kötü olursam
    sevgim ne olacaktı; kötülükle sevgim kalbimde aynı anda nasıl barınacaktı..
    barınabilir miydi ?...

    Hayatta hep değişmez roller mi vardı ?.. Hep kendini saklıyan, hep
    güçlü olan, hep kötü davranan mı kazanacaktı?..

    Kazanmak... Ne ürkütücü bir kelime.. Benimde dilime bulaşmış işte..
    Sevgide kazanmak diye bir şey olabilir mi ?.. Ne adına.. Niye kazanmak.. Sevgi,
    boyun eğmektir bir anlamın önende.. Sevgi bir yücelişin içinde
    erimektir..
    Sevgi, kendi sınırlarını sevdiğinin sınırlarında kaybetmektir.. Sevgide
    kazanmak veya kaybetmek yoktur.. Bir başka iklimde, insanın
    yüzyıllardır özlediği kendisine sımsıkı sarılıp sevinçten göklere uçmasıdır
    sevinçten..

    Böylesi cümleleri sonsuza dek çoğaltabilirdim; ama bu dünyaya, bu
    hayatın kurallarına geçmiyordu cümlelerim..

    Bu dünyada bir yücelişin önünde sonsuza dek erimek yoktu.. Bu dünyada
    kurallar kadar amansız ve kader gibi acımazsız roller vardı.. Birileri
    kullanılıp kullanılıp terk ediliyor; diğeri ise hep özleniyor, hep
    aranıyor
    ve hep vazgeçilmez oluyordu..

    Kimileri hep inciltiliyor, hep terk ediliyor; kimileri hep kutsanıyor,
    yüceltiliyordu.. Buydu işte o acımasız kader..
    Diyarbakır-İstanbul otobüsünün en arka koltuğundaydım; Aşkım için ölümü
    göze almıştım, ama yetmemişti.. Aşkım için kalbime kötülük sokmamıştım, bu
    yüzden kaybettiğim söylenmişti.. Evimden başka dönecek bir yerim yoktu..
    Dışarıda yağmur yağıyordu.. Ne kadar iyi bilsemde vedalaşmaları, yinede
    hazırlıksızdım böylesine.. İşte o an sarılırdım iyi kalpli kederime,
    çünkü
    böyle anlarımı çok iyi bilirdi o.. En güzel şiirlerimi, en güzel
    yazılarımı ben böylesi anlarda yazmıştım..
    Ben bu acıyla ölürüm artık, dediğim
    böylesi anlarda bütün o başıboş dolaşan esinler, imgeler, düşler gelip beni
    bulmuş, beni seçmiştir.. En umutsuz anlarımda içimden bir hayal kadın
    çıkartmışımdır.. O hayal kadının yüzüne soluksuz bakmışımdır..
    Otobüslerin yağmurla lekeli camları ardındaki o kadının yüzünü, o "güzel kederim" den bile çok sevmişimdir.. Kadının camların ardında kımıldayan dudaklarını görmüşümdür de, sesini duyamamışımdır.. Sesini duyamasamda az çok ne dediğini bilmişimdir.. İşte bildiğimi sandığım o şey beni"karanlık
    vadimden" geçirir..
    Bu aşka düşmek tutkusunu tekrar tekrar o verir bana.. Benim
    gibilerin kaderi ne denli acımasızca çizilirse çizilsin, sevgiye
    duyulan bu hasreti durmadan o kışkırtır..

    Bu tutku olmasa, bu neden çoğaldığını bilmediğim hasret olmasa nasıl
    dayanırdım bunca acımasızlığa.. Sevmenin, bağlanmanın kaderi diye bana
    dayatılan bunca acımasız ve korkunç yasaya..

    Çünkü ben hep çok iyiydim, bu dünyaya ait değildim ya; bu yüzden ilk
    terkedilen hep ben olurdum, ilk vazgeçilen..

    Garip bir rastlantımıydı bilmiyorum, belkide çok kişinin başına
    geliyordur..
    Kimi sevsem onun hep uzakta hep bir sevdiği vardı; Ya ilk aşkı, ya onu
    terk edip giden biri, ya ayrıldığı kocası.. Benim sevgim, benim aşkım bana
    bir türlü geri dönmez de, o uzaktakine, o ulaşılmayan, o terkedip gidilen
    sevgiyi körükler, güçlendirirdi hep.. Kimi derinden sevsem, o bir
    başkasını derinden hatırlardı.. Oysa ne tuhaftı ki, o derinden özlenen, o terk
    edip giden, o derinden hatırlanan bu hayat gibi haksız, bu kader gibi
    acımasız biriydi.. Ama bunlar önemli değildi.. O güçlüydü.. Kötülük kadar
    güçlüydü..
    Haklı, haksız olması hiç önemli değildi.. O yenip gitmişti.. Teslim
    alıp gitmişti.. Öylesine çok sevdim ki onları, başkalarına duydukları
    sevgiyi anlatmalarını sessizce, içim acıyla kanayarak dinledim.. Beni
    yitirmekten
    neredeyse hiç korkmadılar, çünkü bu hayata göre fazla iyiydim, bu
    yüzden ilk defa vazgeçilebilirdi benden.. Elimden kötülük yapmak gelmiyordu;
    sevince köpekleşiyordum, unutuyordum bütün kuralları, bütün kaderleri.. Öyleyse terk edilmeyi baştan hakketiğim neredeyse açıkca söyleniyordu bana.. Öyle gizlice, saklanarak, utanılarak bile değil..

    Korkusuzca anlatırlardı bana o uzaktaki sevgililerini, ilk aşklarını,
    ayrıldıkları eşlerini..

    Hak vererek,saçlarını usulca okşayarak, teselli etmeye çalışarak
    dinledim onları..
    Beni yok saymalarını acıyla katlanarak dinledim..

    Ama sevgimi acısı ağır geldiği zamanlarda dayanamaz, bir an önce
    görmek, varlıklarını hissetmek isterdim tutkuyla.. Hiç beklemediğim bir anda
    değişir, tanınmaz hale gelirlerdi.. Böyle anlarda bilmediğim,
    anlamadığım bir özgürlükten bahsederlerdi;
    "Birbirimizi öyle çok aramayalım.. Öyle dip dibe yaşamayalım.. Açık
    yaşayalım.. Hayatımıza birileri girebilir, bunu anlayışla
    karşılayalım..
    Birbirimizi sahiplenmeyelim.. Sahiplenmek sevgiyi öldürür.."

    Susar dinlerdim.. Katlanırdım bu sözlere.. Çünkü köpek gibi seven
    bendim..
    Sevgide yenilmiş olan bendim..

    Seven herşeye katlanır.. Sevdiğini üzmemek için kendi kanatlarını
    kırar..
    Sevdiği istediğini yaşasın diye gözlerine mil çeker.. Aşkı bitmesin
    diye, kendini köleleştirir.. Bu dünyada koşulsuz sevmek rezil bir şeydir !!!

    Bana özgürlükten bahseden, sahiplenmenin sevgiyi öldürdüğünden o
    insanlar bir gün ansızın evlenirlerdi.. Benden esirgedikleri herşeyi
    evlendikleri eşlerine verirlerdi.. O nefret ettikleri sahiplenmekten son derece
    mutlu, sanki bir süre önce o sözleri onlar söylememiş gibi çekip giderlerdi..

    Çekip giderler ve beni kederimle başbaşa bırakırlardı.. İyi kalpli
    kederimi severim ben, çünkü herkes gider bir tek o kalır.. O benim çocukluğumun gizli bahçesidir.. Dünyanın en masum güneşleri orada doğar, orada batar..
    O bahçede ne güçlü insanlar vardır, ne de güçsüz.. Ne kazanan, ne de
    kaybeden vardır orada..

    Ama ben bu keder bahçesinde hep kendimi seyrederim.. Durmadan kendimi
    özlemeye mahkum edilmiş kendimi seyrederim..

    Beni terk edip gidenlerden tek bir ricam vardır.. Ne olur, beni bir
    daha aramayın.. Çünkü ben kolay unutamıyorum.. Çünkü ben size duyduğum,
    sizin deyiminizle o akıldışı aşk yüzünden keder bahçemi dağıtıyorum..
    Çocukluğumun o güzel bahçesini..
    Ne olur beni aramayın, çünkü sonra çok acı çekiyorum..
    Böyle derdim onlara, ama, yinede ararlardı.. Soluksuz, umutsuz bir gece
    mutlaka olur ve o zaman mutlaka akıllarına ben gelirdim.. O yedek
    sevgili..
    O bu dünyaya göre çok iyi olan.. Çok iyi olduğu halde hep ilk
    terkedilen..
    Yangında kurtarılması hep unutulan.. Sevgisi adına hep şekilden şekile
    giren.. Hep el altında tutulan.. Hep aynı sevecenlik tuzağına düşen..

    Bütün gece sevdikleri insanların ne denli acımasız ve hoyrat
    olduklarını anlatırlardı bana.. Güçlü bir kayaya çarpmışlardı.. Girdikleri
    yarışları kaybetmişlerdi.. Başarı onlara çok uzaktı.. Yanlış kişiyi seçmişlerdi..
    Bu ilişkinin sonu yoktu.. Verdikleri kavgada yenilmişlerdi.. Böyle şeyler
    anlatırlardı bana.. Benden zayıflamı, yara almış kişiliklerini onarmamı
    beklerlerdi.. Bunu da yapardım.. Dudaklarımı kanatarak, gözyaşlarımı
    içime akıtarak, kederli bahçemi onlar için bir kez daha dağıtarak bunuda
    yapardım..

    Ama sonunda bilirdim ki çekip gideceklerdi.. Bütün o kötü enerjilerini
    bana bırakıp gideceklerdi.. Aramayın, çok acı çekiyorum, dememe rağmen,
    hayatla bağları zayıfladığında, kendilerini kötü hissetikleri anlarda
    arayacaklar ve içinde güçlü ve güçsüz.. Kazanman ve kaybetmek.. Başarı ve başarısızlık geçen cümleleri bana bırakıp yine gideceklerdi.. Bir daha arkalarına
    bakmadan gideceklerdi..

    Ve giderken, Biliyor musun aslında sen çok iyi birisin, ama bilmediğin
    çok şey var, diyeceklerdi..

    CEZMİ ERSÖZ


     
    _EvAnEsCeNcE_ bunu beğendi.
  2. miranda

    miranda Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    23 Ocak 2010
    Mesajlar:
    84
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    çok duygu yüklü bir yazıymış içim acıdı
     
  3. reyhannn

    reyhannn Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    27 Şubat 2010
    Mesajlar:
    131
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    İSTANBUL
    aynen öyle bu kural dolu hayata kimin sözü geçebilirki
     
sen iyi bir insansin ama bilmedigin cok sey var konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. || Sen İyi Bir İnsansın...Hep Öyle Ol ve Öyle Kal ||

    || Sen İyi Bir İnsansın...Hep Öyle Ol ve Öyle Kal ||

    hep iyi ol sen hep iyi ol Düne dair pişmanlıklarından ders alıp güne dair planlar yapabilecek kadar akıllı olan sen ile bu söylemin arkasındaki sen; aynı sen değilsin… Hayal kırıklıkların senin bahanelerin olamaz… Umuda dair inancını bu kadar kolay yitiremezsin… Hoş görürdün hayatı… Kendini.. Çevreni… Böylesine boş görüp boş veremezsin… Bu omuzları düşük, benzi soluk, yüreği kırgın, suskun...
  2. kolera&sen nasıl bir insansın

    kolera&sen nasıl bir insansın

    Yağdı yağmur aktı sel Doğdu Eylül�ün kızı ESEN Günün sürpriz ismi Ehlen ve Sehlen Çok zaman kaybetti deve pireyle Ben de küçüktüm eskide Göğe bakardım Gözlerim dönerdi maviye Gergedanın ezik kalbim üzerinde koşturması Aynı benim farklı el değil bire bir hal alması Uykudan evvel yolculanan günün hatırlanması Derinden bir iç yanması (YANDIM Bana gelirsen kalbin elinde gel Kemiklerinden...
  3. Kolera - Sen Nasıl Bir İnsansın

    Kolera - Sen Nasıl Bir İnsansın

    Yağdı yağmur aktı sel Doğdu Eylül'ün kızı esen Günün sürpriz ismi Ehlen ve Sehlen Çok zaman kaybetti deve pireyle Ben de küçüktüm eskide Göğe bakardım Gözlerim dönerdi maviye Gergedanın ezik kalbim üzerinde koşturması Aynı benin farklı el de yepyeni bir hal alması Uykudan evvel yolculanan günün hatırlanması Derinden bir iç yanması (YANDIM..) Bana gelirsen kalbin elinde gel...
  4. Erkeklerin Kadinlar Hakkinda Bilmedigi 10 Sey

    Erkeklerin Kadinlar Hakkinda Bilmedigi 10 Sey

    1) Erkekler, kadinlarin bazen diger zamanlardan biraz daha fazla ilgi beklediklerini hissedemezler. Biraz daha fazla ilgi kirilan bir kalbi bile onaracaktir. 2) Erkekler, kadinlarin bazi durumlarda istediklerini çok zekice bir yolla yapabildiklerini bilmezler. Her kadinin istediklerini yaptirtmak için birbirinden kurnazca numaralari vardir. Erkeklerin tahmin ettigi kadar saf bir kiz...

Sayfayı Paylaş