gebe
  1. Misafir

    Misafir Forum Okuru

    Sensizlik esiyor üşüyorum

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında Misafir tarafından paylaşıldı.

    Bir deniz kıyısındayım hafif puslu hava ve bulutlar ağlıyor inceden. Deniz mutlu kendinden bir zamanlar kopmuş olan yağmur damlaları ile yeniden buluştuğu için. Bulutlar ise üzülüyor kendinden kopan kaybettiği her damla için. Ne gariptirki hayatın kuralı bu. Biri kaybeder üzülür biri bulur sevinir mutlu olur. Evet kural budur ama hayat beni her daim muaf tuttu bu kuraldan. Ben ne buldum nede kaybettim ikisinin arasında çırpınıp durdum sadece. Ne tam kaybettim seni nede tam buldum. Hep eksik kaldı sol yanım. Tam kaybettim derken buldum seni ama sevinemedim kaybedecektim çünkü, yine üzülecektim. Öylede oldu buldum derken yine kaybettim seni. Bugünlerde yine kaybedişleri oynuyorum. Hep bendesin ama bulamıyorum seni. Yoksun yanımda üşüyor ellerim yalnızlık titretiyor içimi. Yalnızım diyorum üşüyorum. Deniz vuruyor dalgalarını kayalara yalnız değilsin ben buradayım diyor ama yetmiyor. Benim için yalnızlık kimsemin olmayışı değil senin olmayışın bunu; ne sen ne deniz nede bir başkası bilmiyor anlayamıyor. Üşüyor ellerim çaresiz sokuyorum ceplerime, cebimde kalan son umut kırıntılarını buluyorum. Çıkarıp bakıyorum deniz seviniyor işte umutların varmış senin diyor ellerimde kalmış üç beş umut kırıntısını kast ederek. Acı bir gülümseme dudaklarımda yeter mi diyorum yarınlara, yaşamaya yeter mi? Deniz cevap veremiyor. "Yetmez" diyorum "yetmez". Elimdeki son umut kırıntılarını da denize atıyorum "yalnızım" diyorum deniz bu sefer anlıyor yalnızlığımın sensizlik demek olduğunu susuyor. Ben de susuyorum bulutlar ağlıyor ben de ağlıyorum. Sensizlik esiyor üşüyorum…
     
  2. melekim

    melekim Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    10 Ekim 2009
    Mesajlar:
    28
    Beğenilen Mesajlar:
    0
    Ödül Puanları:
    0
    kimi zamanlarda, kaçımız bu duygu yüklü hislere kaplımıyoruz ki....
     
  3. magical

    magical Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    28 Aralık 2008
    Mesajlar:
    764
    Beğenilen Mesajlar:
    5
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    İstanbul
    Sensizlik esiyor üşüyorum…



    Güzel yazı paylaşım için tşkler...
     
  4. juju

    juju Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    30 Nisan 2009
    Mesajlar:
    4.779
    Beğenilen Mesajlar:
    223
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    istanbul
    Ben ne buldum nede kaybettim ikisinin arasında çırpınıp durdum sadece. Ne tam kaybettim seni nede tam buldum. Hep eksik kaldı sol yanım. güzel bi yazı eline saglık tşkler
     
Sensizlik esiyor üşüyorum konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. üşüyorum

    üşüyorum

    Sen uçurumsun tutunamam Tutsak düşer çığlıklarım Gözlerinin akşamında Oturur sana ağlarım Üşüyorum ödünç ver ellerini Üşüyorum üstüme ser yüreğini Sağ yanım dertli Sol yanım dertli Savur gönlüme yangının küllerini Söz: Hakkı Yalçın Müzik: Gökhan Özen
  2. Üşüyorum...

    Üşüyorum...

    Bir Coşku Var İçimde Bu Gün Kıpır Kıpır Uzak Çok Uzak Bir Yerleri Özlüyorum Gözlerim Parke Parke Taş Duvarlarda Açılıyor Hayal Pencerelerim Hafif Bir Rüzgar Gibi Süzülüyorum Hafif Bir Rüzgar Gibi Süzülüyorum Kekik Kokulu Koyaklardan Aşarak Güvercinler Ülkesinde Dolaşıyor Bir Çeşme Başı Arıyorum Yarpuzlar Arasında Kendimi Bırakıp Mis Gibi Nane Kokuları Arasında Ruhumu Dinlemek İstiyorum Zikre...
  3. ÜşÜYoRuM

    ÜşÜYoRuM

    DÜŞLERİME KAR YAĞIYOR ÜŞÜYORUM... Gece yıldız gibi kayıyor avuçlarımdan düşlerime kar yağıyor, üşüyorum. şimdi ay ışığını biriktiriyorum gözlerimde, senin gözlerine sunabilmek için bir gün. yüreğim buruk, içim ezik, gözlerim dolu, gözlerim ıslak, hasretin öyle bir vurduki; vakit yok oturacak. Bir kıyıya atmalı şimdi kendimi bir arzu bir fırtını bir kaos yaşamalı. Gece...
  4. Sensizliğin En Kuzeyinde Üşüyorum

    Sensizliğin En Kuzeyinde Üşüyorum

    Sensizliğin En Kuzeyinde Üşüyorum Tutsaklığımdır suskunluğumun sebebi… Sensizliğe mahkum edilirken, susma hakkımı kullanıyorum acılara karşı… “Suskunluğuma susma !..” Sükut bana mahsus !...Çığlığım içimde mahpus… Senin dağların var ,upuzun çayırların.. Çık ve haykır acılarını bağımsız gökyüzüne.. “Suskunluğuma susma !...” Sesimi çaldılar bu beton...
  5. Sensizlik esiyor... Üşüyorum

    Sensizlik esiyor... Üşüyorum

    Bir deniz kıyısındayım hafif puslu hava ve bulutlar ağlıyor inceden. Deniz mutlu kendinden bir zamanlar kopmuş olan yağmur damlaları ile yeniden buluştuğu için. Bulutlar ise üzülüyor kendinden kopan kaybettiği her damla için. Ne gariptirki hayatın kuralı bu. Biri kaybeder üzülür biri bulur sevinir mutlu olur. Evet kural budur ama hayat beni her daim muaf tuttu bu kuraldan. Ben ne buldum...

Sayfayı Paylaş