gebe
  1. '' мάﮒάŁ ''

    '' мάﮒάŁ '' Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    27 Ekim 2010
    Mesajlar:
    498
    Beğenilen Mesajlar:
    4
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    hüzünler şehri

    Sıradan Bir Yalnızlık Benimkisi...

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında '' мάﮒάŁ '' tarafından paylaşıldı.

    Sevgili melekler ben bu yazıyı çok beğendim ve sizinle paylaşmak istedim umarım sizlerde beğenirsiniz :)
    Nasıl da çabucak bitiyor gün…Günler…

    Bir şey anlamadan, Hissetmeden…Uyanıyorum;Beyaz bir gün…Yatıyorum;
    Alacakaranlık...

    Sabah olsun diye uyuyorum…Yatayım diye geceyi bekliyorum…
    Dahası yok… Hep aynı…
    Ne istediğimi,ne düşlediğimi,neye küstüğümü ben de bilmiyorum…
    Ama küstüm…hemde fena küstüm…

    Beynimin içinde neler var?..Neden bu kadar yalınım?..
    Hiçbir şarkıya eşlik etmiyorum…Niçin?..
    Bilemiyorum…
    Bir anlık tebessümlerimi de yitirdim…

    Arkadaşlarım bir bir ana, baba oluyorlar…
    Ben artık bir “oğul” da istemiyorum…
    Adı “Deniz” olacaktı oysa…
    Sımsıkı tutacaktı avuç içine ancak sığan parmağımı…
    Sen kokacaktı…
    Ben kokacaktı “Deniz”…
    Yok…
    İstemiyorum…
    Yok…

    Hayat detaylarla dolu, ne de güzel bir şölendi…
    Hep böyle sürecekti sanki...Bitmeyecekti,kalabalıktı,renkliydi,heyecan vardı…
    Pazar uykusu…Deniz kenarı…Gülüşün…Yastıkta iki çukur…
    Aşk vardı…
    Sen vardın…
    Bitti…

    Şimdi sadece sabah ve gece oluyor…
    Bir aydınlık… Bir karanlık…
    Bir karanlık… Bir aydınlık…
    O kadar…

    Dün de, bugün de, yarın da aynı…Çarşamba ya da Perşembe…Salı veya Cuma…Ne değişir?..

    Sıradan bir yalnızlık benimkisi…
    Kiminkinden farkı var?..
    Kelimelerden cümle kurma yeteneğim, benim yalnızlığımı sadece belgelenmiş
    bir “anı” yapar…
    Herkesinki gibi bir yalnızlık bu…
    Yangın yerinde hareket edememek gibi…Hiçbir teselliye boyun eğmeyen…
    Laftan, sözden anlamayan bir yalnızlık bu da…
    Asi…
    Onurlu…
    Ümitsiz…


    Hiç kimseninkinden farkı yok…
    Sabah ezanından hemen sonra…
    Durduk yere arabanın camını açıp…
    İstanbul’un tam ortasında, sesim kısılasıya geceye seni bağırmak!
    “O’nu seviyorum”u öfkeye dönüştürmek!
    Bu koca kente seni haykırmak!
    Dudaklarımın önce titremesi…
    Sonra gözlerimin dolması…
    En fazla ağlamak…
    Elimin ayağıma dolaşması…
    Salaklaşmak…
    Farklı mı yapar benim yalnızlığımı?..

    Duysaydın… Belki…Duymadın…
    Diğer yalnızlıklar gibi benimkisi de…
    Duyulmayan…
    Görülmeyen…
    Bilinmeyen…
    Umursanmayan…
    Sıradan bir yalnızlık…

    Seni özlediğimi anlamıyorum bazen...Hissetmiyorum…Belki de özlemiyorum…
    En çok kendime hasretim…
    İçime bu denli kaçmadığım,pusmadığım,mutluymuş gibi yapmadığım anlarımı özlüyorum…

    [​IMG]

    Seni uyandırmadan usulca sokulma planlarımı,öylece uyuyuşunu seyretmeyi, sokağında park edecek yer bulamamayı…
    “Bir aşağı sokak” ihtimalini özlüyorum…

    Sonbaharı özlüyorum…
    Sonbahar başlasa bir an evvel…
    Yetişebilsem…
    Yetiştirebilsem yalnızlığımı…
    İyi gelecek üşümek bana…
    İyi…


     
    Son düzenleme: 5 Kasım 2010
  2. üni-melek

    üni-melek Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    3 Ekim 2010
    Mesajlar:
    700
    Beğenilen Mesajlar:
    8
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    Ş€HR~!~ÜN!
    iyiki paylaştın canım..ellerine sağlık.harika.
     
Sıradan Bir Yalnızlık Benimkisi... konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. Bir çığlıktı yalnızlığım

    Bir çığlıktı yalnızlığım

    Konuşmak gerekir bazen,susmak artık çare değilse… Anlatmaya başlamalı bi yerden,en başta kendinden, Başlıyorum öyleyse dur ve dinle; Ardından değişti hayatım,bütün değişime mahkum hayatlar gibi,geceler değişti kara kuru oldu biraz daha çok acı verir oldu…mevsimim yıllardır sonbahar rengi soluk,yüreğim yorgun ayazda kalmış bi-çare donuk. Aynı şarkılar farklı anlamlar kazandı,oysa şarkılar bu...
  2. Bir Elif Miktarı Yalnızlık

    Bir Elif Miktarı Yalnızlık

    Bir Elif Miktarı Yalnızlık Doğum ve ölüm tarihleri arasında var olan bir hayatın yorgunlarıyız. Yaşadığımız, bir garip yalnızlık hikayesi. Etrafımızdaki yüzlerce insana rağmen yine kendimizi yalnız, çaresiz, kifayetsiz hissediyoruz. Bunca sınırlı arasında sınırsız olanı özledikçe büyüyor yalnızlığımız. Ruhumuzun vadilerinde gezinen yüzlerce insan dahi unutturmuyor ‘hesabı yalnız verilen...
  3. Bir " Umut " Yalnızlığı Sadece

    Bir " Umut " Yalnızlığı Sadece

    “ Cümleleri yine sana yordum.. Kabul eyle..” Ağlama sakın Yıkılırım… Sakın bir damla gözyaşı dökme kirpiklerinden. Yıkılır ölüme kurduğum barikatlar. Bağlanır dilim. Sakın akmasın yüreğin ayak uçlarına. Sarılır dudaklarım senden önce saklambaç oynadığım gecelere. Susuzluğuma bakıp da sakın nehirleri giyinme üzerine...Tel tel kızarmasın gözbebeklerin. Sancılanır yine umutla sardığın...
  4. Bir yalnızlık bir özlem

    Bir yalnızlık bir özlem

    İnsanım ben! Kimi zaman hüzünlenir,duvar gibi... Çiçeğindeki yalnızlığımı haykırırım etrafa... Geceler boyu ağlarım! Belki de kimi zaman senden uzak oluşumdan kahrolurum. Adını haykırırım etrafa.. Bazen de dolaştığımız o uzun yollar da doaşır geçmişi anarım... Yalnızlığımı hiç kimseye anlatamam! Bir gün SENSİZLİKTEN bıkıp Karşına çıkıverir boynuna sarılırım, Ve doyasıya ağlarım...
  5. Yalnız Bir Yalnızlık

    Yalnız Bir Yalnızlık

    Yalnız Bir Yalnızlık En kötü ihtimalle ben bir yalnızlığının saçına dolar ellerimi, kaybolurum salkım saçak... Kalabalık bir yalnızlıkta, baş başa sakin, sessiz, bir öksüz edayla dolaşırım. Aşkın affına sığınsam da affedilmem biliyorum döner dururum pervane gibi, kapısında dilenişim olur... Vazgeçip yıldızlardan aya değdi ellerim bu gece Geceye değer gözlerin, hüzün irkilir... Hüzün de düştü...

Sayfayı Paylaş