gebe
  1. destina_

    destina_ Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    4 Ağustos 2009
    Mesajlar:
    139
    Beğenilen Mesajlar:
    1
    Ödül Puanları:
    0

    Ünzile

    Konu, 'Denemeler Hikayeler' kısmında destina_ tarafından paylaşıldı.

    ünzile oyunları hikayesi nereli hayatı Dün gece hiç uyumadım. Bütün gün ve gece yağmur vardı İstanbul’da.
    Bardaktan boşanırcasına yağdı önce. Azaldı, sonra tekrar hızlandı velhasıl aralıksız ıslattı şehri. Arapsaçı olmuş trafikte Boğaz Köprüsü’nden geçmeye çalışırken durmaksızın aynı şarkıyı dinliyordum.
    “Ünzile insan dölü/ bilinmezlere gebe” diyordu Şebnem Ferah o doyamadığım sesiyle.


    Yorgunluktan sızlayan ayaklarım ve gözlerimle geç saatte eve ulaştığımda bir süre pencereden şehri seyrettim. Kızım saçları alnına yapışmış, uyuyordu. Öğleden sonra bale kursundan aldığı karnesini baş ucuna koymuş ve büyük ihtimalle bana göstermek için hevesle beklemişti. Oysa ben çalışmak zorundaydım. Ne karnesini almaya gidebildim onunla ne de gösterisini izleyebildim. “Anne ne olur erken gel” dedi akşam telefonda. “Çekimim biter bitmez geleceğim” dedim. “Başka anneler de yoktu bugün anne, ablalar vardı bir tek. Ama bizim okulun gösterisine birlikte gidicez di mi, izin alacaksın di mi” diye sordu bir çırpıda.

    İçim yana yana “Elbette aşkım, elbette birlikte gideceğiz” dedim.
    Kendi kendine bulduğu teselli incecik bir kesik attı kalbime. İşte ben gelene kadar dalmış uykuya ve ben yine yetişemedim bir özel sevincine daha...

    İlk adımlarını da görememiştim. Çalışıyordum.
    İlk cümlesini de duyamamıştım. Çalışıyordum.
    Ben hep çalışıyordum.

    Bana “başka anneler de yoktu bugün” dedi evet. Telefonu kapadım. Dışarıda yağmur yağıyordu. Kalbimde incecik bir kesik, yutkundum. Ağlamadım. Her şeye ağlanır mı canım? Çalışan annelerin hepsi yaşıyor bunu. Kalbimde ince bir kesik sızlıyor ama. “Başka anneler de yoktu” dedi... Yanağımı ısırdım, merdivenleri indim ve işimin başına geçtim. Kalbimde incecik bir kesik sızıntı yapıyordu...

    -----

    Dün gece hiç uyumadım.
    Gözlerimde biber yanıkları, kızımı okuluna gönderdim, oturdum yazıyorum şimdi. Yine aynı şarkıyı dinliyorum. Yanımda kimse yok. İstediğim gibi ağlarım. Hem ağlarım, hem yazarım.


    Ünzile; kızım, ben, annem ama en çok anneannem, babaannem...
    Biri Doğu Anadolu’nun bir dağ eteğinde, bir diğeri Ihlara Vadisi’nde henüz on üç yaşındayken evlendirilmiş ve çamurdan fırınlarını bahçede kurumaya bırakıp gelin olmaya durmuşlar.

    Kucaklarında ağlayan ve süt isteyen bebekleriyle çeşmede oyun oynayan arkadaşlarını seyretmişler. Hayatta kalan çocuklarını ise dişle tırnakla büyütüp okutmuşlar. Her ikisini de hep çalışırken hatırlıyorum.
    Hiç boş durmayan elleriyle, durmaksızın bir şeyler yaratırlardı. Herkes ya okumalı ya da çalışmalıydı onlara göre.

    Ben ailemin kadınlarından sanırım çalışmanın erdemini öğrendim önce. Bu yüzden hayatımı işim oluşturdu. Bu yüzden tanıdığım tanımadığım her kadına “çalışmalısınız” dedim. Destekledim, önayak oldum, iteledim.
    -----

    Dedim ya yalnızım şimdi, istediğim gibi ağlarım...
    İstediğim gibi sorarım...

    Doğduğu köyün ötesini Ankara’ya kadar görebilmiş babaannemle benim aramdaki fark ulaşabildiğimiz sınırlar mı? Babaannemin çocuk yaşta görücünün biçtiği kocayla yaptığı evliliği ölene kadar sürdürebilmesi mi? Onun dokuz benim bir çocuk annesi olmamız mı?

    Ya da bir farkımız var mı?
    Onun bir köyde benim büyük şehirde yaşamamız “öz”de neyi değiştiriyor ki?
    Hangi sosyal sınıfta olursak olalım kadınlara düşen keder hep aynı mı kalıyor?

    Peki “Yağmuru kim döküyor?”
    Sahi “Ünzile kaç koyun ediyor?”
    Nerede yaşarsa yaşasın bir kadının “ederi”ni hep erkekler mi belirliyor?
    Ünzile İstanbul’da doğsa ve “yazı”sını yazsa ne değişiyor...

    ...İclal Aydın...



     
Ünzile konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. ünzile=>Sezen Aksu

    ünzile=>Sezen Aksu

    Ünzile insan dölü On kardes besi ölü Büyüdükçe unufak Ve gelir de görücü Inci gibi disi Görücü bilir isi Sögüdüm aglar gider Olur hatun kisi Varmadan sekizine Ergin oldu Ünzile Hem kadin hem de çocuk Onikisinde ana Bir gül gibi al ve narin Bir su gibi saydam ve sakin Susar kadin Ünzile Yagmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor Dayaktan uslanali Hiçbirsey sormuyor Korkar durur...
  2. Şebnem Ferah - Ünzile

    Şebnem Ferah - Ünzile

    Ünzile insan dölü On kardeş beşi ölü Büyüdükçe ufak Ve gelir de görücü İnci gibi dişi Görücü bilir işi Söğüdüm ağlar gider Olur hatun kişi Varmadan sekizine Ergin oldu Ünzile Hem çocuk,hem de kadın Onikisinde ana Bir gül gibi al ve narin Bir su gibi saydam ve sakin Susar kadın ünzile Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor Dayaktan uslanalı hiçbirşey sormuyor Yağmuru kim döküyor Ünzile...
  3. Sezen Aksu - Ünzile

    Sezen Aksu - Ünzile

    Ünzile insan dölü On kardeş beşi ölü Büyüdükçe ufak Ve gelir de görücü İnci gibi dişi Görücü bilir işi Söüğüdüm ağlar gider Olur hatun kişi Varmadan sekizine Ergin oldu Ünzile Hem çocuk,hem de kadın Onikisinde ana Bir gül gibi al ve narin Bir su gibi saydam ve sakin Susar kadın ünzile Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor Dayaktan uslanalı hiçbirşey sormuyor Yağmuru kim döküyor Ünzile...
  4. Ünzile ( Ask siiri degil ) - Sebnem Ferah

    Ünzile ( Ask siiri degil ) - Sebnem Ferah

    ünzile şiiri şebnem ferah şiirleri ünzile kim yazdı ünzileyi kim yazdı Adı Ünzile, Doğduğunda taktılar bu ismi O'na 11 yaşına geldiğinde nüfus cüzdanını eline ilk kez verdiklerinde orada gördü adının nasıl yazıldığını.. Okuma yazması olsa belki anlardı orada yazanın, yıllardır Ona seslenildiğinde baktığı ismi olduğunu.. ama okula hiç gitmedi Ünzile.. Ünzile insan dölü.. Varı-Yoku...

Sayfayı Paylaş