affet babacığım!!!

*MeleK*

*MeleK*

♥Ben Aşık Olduğum Adamın Aşık Olduğu Kadınım♥
Yönetici
affet babacığım!!!

Evlendiğinden beri evinde kalan babası yüzünden eşiyle sürekli tartışıyordu. Eşi babasını istemiyor ve onun evde bir fazlalık olduğunu düşünüyordu. Tartışmalar bazen inanılmaz boyutlara ulaşıyordu. Yine böyle bir tartışma anında; eşi, bütün bağları kopardı ve "Ya ben giderim, ya da baban bu evde kalmayacak" diyerek rest çekti... Eşini kaybetmeyi göze alamazdı.

Babası yüzünden çıkan tartışmalar dışında mutlu bir yuvası, sevdiği ve kendini seven bir eşi ve birde çocukları vardı. Eşi için çok mücadele etmişti evliliği sırasında. Ailesini ikna etmek için çok uğraşmış ve çok sorunlarla karşılaşmıştı. Hâlâ onu ölürcesine seviyordu.

Çaresizlik içinde ne yapacağını düşündü ve kendince bir çözüm yolu buldu. Yıllar önce avcılık merakı yüzünden kendisi için yaptırdığı kulübe tipi dağ evine götürecekti babasını. Haftada bir uğrayacak ve ihtiyacı neyse karşılayacak,böylelikle eşiyle de bu tür sorunlar yaşamayacaktı.

Babasına lâzım olacak bütün malzemeleri hazırladıktan sonra yatalak babasını yatağından kaldırdı ve kucakladığı gibi arabaya attı. Oğlu Can, "Baba bende seninle gelmek istiyorum" diye ısrar edince onu da arabaya aldı ve birlikte yola koyuldular.

Karakışın tam ortalarıydı ve korkunç bir soğuk vardı. Kar ve tipi yüzünden yolu zor seçiyorlardı. Minik Can, sürekli babasına "Baba nereye gidiyoruz ?" diye soruyor ama cevap alamıyordu. Öte yandan; nereye götürüldüğünü anlayan yaşlı adamsa gizli gizli gözyaşı döküyor oğlu ve torununa belli etmemeye çalışıyordu.

Saatler süren zorlu yolculuktan sonra dağ evine ulaştılar. Epeydir buraya gelmemişti. Baraka tipindeki dağ evi artık çürümeye yüz tutmuş, tavan akıyordu. Barakanın bir köşesini temizledi hazırladı ve arabadan yüklendiği yatağı oraya itina ile serdi.Sonra diğer malzemeleri taşıdı en son da babasını sırtlayarak yatağa yerleştirdi.

Tipi, adeta barakanın içinde hissediliyordu. Barakanın içinde fırtına vardı adeta. Çaresizlik içinde babasını izledi. Daha şimdiden üşümeye başlamıştı.Yarın yine gelir bir yorgan ve birkaç battaniye getiririm diye düşündü.

Öyle üzgündü ki, dünya başına göçüyor gibiydi. O, bu duygular içindeyken babası, yüreğine bıçak saplanmış gibiydi. Yıllarca emek verdiği oğlu tarafından bir barakaya terk ediliyordu. Gururu incinmişti, içi yanıyordu ama belli etmemeye çalışıyordu. Minik Can ise olanlara hiçbir anlam veremiyordu. Anlamsızca ama dedesinden ayrılacak olmanın vermiş olduğu üzüntüyle sadece seyrediyordu.

Artık gitme zamanıydı. Babasının yatağına eğildi, yanaklarını ve ellerini defalarca öptü.Beni affet der gibi sarıldı, kokladı. Artık ikisi de kendine hakim olamıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Buna mecburum der gibi baktı babasının yüzüne ve Can'ın elini tutup hızla barakayı terketti. Arabaya bindiler.

Can yola çıktıklarında ağlamaya başladı, neden dedemi o soğuk yerde bıraktın diye. Verecek hiçbir cevap bulamıyordu, annen böyle istiyor diyemiyordu.

Can: "Baba, sen yaşlandığında ben de seni buraya mı getireceğim?" diye sorunca dünyası başına yıkıldı. O sorunun yöneltilmesiyle birlikte deliler gibi geri çevirdi arabayı. Barakaya ulaştığında "Beni affet baba." diyerek babasının boynuna sarıldı. Baba oğul sıkı sıkı sarılmış çocuklar gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı.

Oğlu: "Baba beni affet! Sana bu muameleyi yaptığım için beni affet!" diye hatasını belli ediyordu...Babası oğlunun bu sözlerine en anlamlı cevabı veriyordu..."Geri geleceğini biliyordum yavrum. Ben babamı dağ başına atmadım ki, sen beni atasın... Beni bu dağda bırakamayacağını biliyordum
 
kaprisli

kaprisli

Yeni Üye
Üye
Cevap: affet babacığım!!!

gerçekten çok güzel bir hikaye adminim kanım dondu ne kadar da güzel bitmiş sonu :) Moralimi ne kadar düzeltti annelerimiz babalarımız bizim için en önemli insanlardır ve başımızın tacıdır. Gerçek hayatta yok değil böyle insanlar annelerini babalarını elden ayaktan düşünce acımadan sokağa atanlar, huzurevine bırakıp bir daha aramayanlar vs vs bunlara bir çok örnek gösterilebilir. Ki annelerimiz babalarımız bizim uğrumuza hayatlarındaki bir çok şeyden vazgeçmişlerdir. Akşamın geç vakitlerinde yorgun argın işten gelmişlerdir ve yarın erkenden işe gideceklerdir biz huzursuzlandığımızda ve hastalandığımızda veya bebekliğimizde ağladığımızda hiç bunları düşünmeden gözlerini kırpmadan bizimle ilgilenirler .Bir çok şeyden vazgeçmiştir dedim ya belki onlarında hayali vardır şu olsun bu olsun şunu alayım işyerimde terfi edeyim gibi insanların istekleri hiç bitmez . Ama benim kızım veya benim oğlum bana engel oluyor onu başımdan defedeyim demez niye ha niye ilerde bizde saçma sapan bir sebepten onları başımızdan defedelim diye mi? Böyle insanları anlamıyorum ve kınıyorum ne olursa olsun ve sonu neye varırsa varsın herşeyden vazgeçilir anneden babadan vazgeçilmez...

Ay bende burda ayaküstü hikaye yazdım :D:D çok saçmaladıysam idare edin :D sadece elime böyle bir fırsat geçmişken duygularımı paylaşmak istedim aslında bu daha uzarda bu kadar yeter anlayana...

 
K

kıwı

Yeni Üye
Üye
Cevap: affet babacığım!!!

gerçektende cok guzel anne babamıza karsı davranıslarımızı bır kez daha gozden geçırmemız lazim hayat bu dusurdüğümüz duruma dusme ıhtımalımızin olduğunu dusunerek hareket etmelıyiz.........ay ıçlendım ha:(
 

Benzer İçerikler

M
Cevaplar
0
Görüntüleme
588
Misafir
M
handanca
Cevaplar
2
Görüntüleme
1K
handanca
handanca
MEÇHUL
Cevaplar
0
Görüntüleme
581
MEÇHUL
MEÇHUL
*MeleK*
Cevaplar
1
Görüntüleme
721
Ayışık
Ayışık
Üst