Kalır gibi gidişlerini izledim önce , sonra gider gibi kalışlarını.
Ve anladım ki ne sen gide biliyorsun ne ben kala biliyorum.Öyle bir hayat yaşıyoruz ki şimdi ;
ağlamak gülmenin mahkumu , gülmek ağlamanın gardiyanı gibi sanki...
Ve anladım ki ne seninle ağlayabiliyorum , ne de sensiz güle biliyorum.Belki de sen aşka aşıktın , ben üstüme alındım bilmiyorum.Bir gün gerçekten seni terk ede bilecek miyim onu da bilmiyorum.Üzerine sinen benin kokusunu duymadan yaşaya bilecek misin ? ...Çünkü , senden geriye sadece sen kalana dek terk edilmiş olmuyorsun.
İnsan yaşadığı anın değerini yaşadıklarından ötürü değil , neler yaşayacağını bilmediğinden ötürü bilmez.
Seni Çok Seviyorum ;
bir gün seni terk etme gücümü kendimde bulup bulamayacağımı bilmeye bilmeye....
Anlıyor musun ?
Gel ''BİZ'' olalım demek kolay...
Benimle Hiç olur musun ?