Tek başına hayatı öğrenen insanı, kimse yokluğuyla korkutamaz.
Dal rüzgarı affetse bile dal kırılmıştır bir kere.
Seni o kadar çok seviyorum ki aşkım, kırgınlık olsa da aramızda, bu can sana feda bir tanem.
Bende hakkın kaldıysa eğer, sevildiğin günlere say.
Kırgınlık değil içimdeki sevgilim sadece sözlerin dokundu yüreğime inceden… Dal kırıldığı yerden, insan da kırıldığı kalpten koparmış.
Hayat kırgınlık için yaşanılmıyor, bu kırgınlığa son verelim mi?
Kırgınım. Kime olduğunu, neden olduğunu bilmeden. Belki hayata, belki kendime, belki de kıymet bilmeyen herkese.
Hiç bir sevap mutlu etmedi ki beni, seninle girdiğimiz günahlar kadar.
Gerçekleştirmeye yüreğin yetmiyorsa lütfen benimle hayal kurma! Karşındaki bir kişilik ve kırdığın şey bardak değil kalp!