Seni sevdim ben.. Hala seviyorum. ozumle, varlıgımla.. Beni var eden herseyle.. Hala sana tum hikayelerim, tum senaryolarda, adamlar zincirli, kadınlar cansız. Hala senin icin atıyorum imzamı! Varsam burdaysam, hala bende oldugun icin!
Gitmek istesem giderimler yalan.. Bunu ogrendim! Oyle gidilmiyormus bir yasamdan.. Daha once gitmedim mi? Senden sonra gitmedim mi? defalarca.. Ama sende, olmuyor iste! Bir ülkenin ayaklarına kapandıgı adamlar tanıdım, cok daha fazlasına hakim olanlarını kelimelerin! Hic birinde seni aramadım! Yerini doldurmaya calısmadım! İstedim ki hep oyle kalsın, orda kalsın! Asıl simdi buyudum ben.. Son bir yılda.. Adımlarım gibi, yollar gibi, sehirler gibi buyudum! Zaman kazıdıkca yaralarımı guclu olmak zorunda hisseden ruhumun sebeplerini anladım. Yaradan buna hazırlıyor olmalıydı! Pislik icinde en temizi kalmak icin savastım. Sıradan icin irin aksa da ruhumdan, bulundugum yerlerde en temizi sayıldım! Oyle anıldım!
Kolay mı sanıyorsun? Yapayalnız olmak, surekli bir savas halinde ve bir basına, nereyi korudugunu bilmeden savasmak! Benim hayatım basit mi sence? Eglenceli mi, luks mu? Koca bir sehirde, kimsesiz, surekli degisen yuzlerle yasamak! Yeni insanlar tanımak ve korkmak her birinden. Cesur ayagına yatmak! Telefonları acmamak bir zaman sonra, kacmak istedigin her yerde eski bir tanıdıga rastlamak!
Ben;
Sendeyim, cunku ruhum sende huzurlu benim...
Sendeyim, cunku senin acın bile guzel..
Sendeyim, cunku varsın, ordasın, yasıyorsun, hissediyorum..
Sendeyim, cunku gidecek yerim yok..
Sendeyim, cunku Tanrı yarattı beni, sen var ettin!
Sendeyim, cunku aslım sensin..
Sendeyim, cunku bel kemiginim senin..
Sendeyim, cunku bendesin..
Sendeyim, cunku benimsin..
Sendeyim, cunku korkuyorum..
Sendeyim, cunku asıgım..
Sendeyim, cunku muhtacım..
Sendeyim, cunku muhtacsın...
Sendeyim, cunku parcanım senin..
Sendeyim, cunku parcamsın benim..
Sendeyim, cunku aynı yaranın cocuguyuz..
Sendeyim, cunku Yolumda Yolcumda SENSİN!!!