esena

Kaan: hükümdar

çin ve moğol hükümdarlarına verilen ad
Kaan/kağan: hükümdar, hanların hanı

Kab: topuk kemiği, aşık kemiği anlamında

şeref, şan, onur anlamında kullanılır
Kaban: savaşçı, kukuletalı palto

Kabil: olabilir

Kadagan: şiddetli, emir

Kağan: hakan, kaan, hükümdar

Kadem: uğur

ayak adımı
yarım arşın
Kademran: ilerleyen

Kadı: hüküm, karar, hakimlik

seri devlette mahkeme reisi, ilim sahibi yetkili
Kadreddin: dinin kudreti, gücü

Türk dili kuralı açısından "d/t" olarak kullanılır
Kadri: değer, kıymetle ilgili

itibar
Kadrican: değerli, itibarlı, can, ruh

kadri ve can isimlerinden meydana gelen birleşik isim
Kadrihan: değerli hükümdar, yönetici

Kadim: eski

başlangıcı olmayan
Kadir: kuvvetli, güç sahibi

değer, onur, şeref
Kadirbillah: Allah' la güçlenen

gücünü Allahtan alan
abbasi halifesi
Kadirhan: değerli ve güçlü hükümdar

Kadirşah: güçlü, kuvvetli hükümdar, padişah

kadir ve şah kelimelerinden türetilmiş birleşik isimdir
Kafi: el veren, yeter, yetecek, yetişen, kifayet eden

Kahhar: ziyadesiyle kahreden, kahredici, yok edici, batırıcı

Allah' ın isimlerinden
isim olarak kullanılmaz
Kahraman: bir olayın baş kişisi

savaşta yiğitlik gösteren, cesur
Kahta: fırat nehri kollarından birinin adı, malatya' da aynı isimle yerleşim bölgesi vardır

Kahya: efendi, emir

ev sahibi, aile reisi
çiftlik yöneticisi
Kahir: yok eden, ezici kuvvet

Kakınç: darbe, vuruş

Kalagay: kırmızı renk

Kalender: gösterişsiz, sade yaşamaktan yana olan

alçak gönülü
Kalfa: hiç bir şey için titizlik göstermeyen kimse

Kalgay: izci başı

Kalhan: izci kumandanı

kırım hanlığında veliahta verilen unvan
kahramanoğulları' nın han soyundan, ceddi de kalhan adını taşımaktadır
Kalkan: siper

Kam: hekim, tabip

Kamacı: kama yapan kimse

Kaman: dağların zirvesine yakın olan kimse

Kamar: doktor

Kambay: doktor, hekim, tabip

Kamber: sadık hizmetkar

hz. ali' nin kölesinin adı
Kamber-kanber: halife ali' nin yanından hiç ayrılmayan kölesi

Kamet: endam

Kamran: isteğine kavuşmuş olan

Kamu: bütün, hep, cümle

Kamver: isteğine kavuşmuş, mutlu

Kami: arzu, istek

Kamil: tam, eksiksiz, olgun

olgun
Kanat: kuşların ve uçucu böceklerin uçmalarını sağlayan organları

Kanber: sadık hizmetçi

Kandemir: kan+demir=kanmış tok demir anlamında

güçlü soydan gelen
Kaner: yiğit soydan gelen

Kanık: kanaatkar

Kanıkor: sıcakkanlı insan

Kanıt: belge, delil

Kansu: çerkez memluk beyi, çin'de bir il, memluk sultanlığının son çerkez sultanı

Kantara: köprü, özellikle taşkan yapılmış

su yolu, bend, hisar anlamına da gelir
Kantaşı: kanı durdurmaya yarayan yeşil bir taş

Kanteper: bir çeşit ot

KanTürk: Türk soyundan olan

Kanun: kaide, kural

Kanver: kanını ver, asil

Kani: dokunaklı söz söyleyen

Kapagan: bilgehanın babası

Kapar: akıl, ruh

Kapçak: kale duvarlarına çakılan büyük çengel

Kapkın: ansızın yakalayıp alabilen, ısırıp parçalayan, hemen kapan, alan, kapgın, kapan

Kaplan: yırtıcı hayvan

Kapsam: bir geminin sevk ve idare sorumlusu

şehirlerarası otobüs şoförü
baş pilot
Kaptan: gemideki en yüksek görevli

takım başı
Kara: siyah renk, denizle örtülü olmayan bölüm

Karaalp: esmer yiğit

Karabatak: bir deniz kuşu

Karabaş: kul, köle

Karabey: esmer, rengi karaya çalan bey

Karaboğa: unvan

Karaboğaz: küçük bir kuş

Karabuğday: Türkmen buğdayı

Karabuğra: esmer, erkek deve

Karaburçak: kara buğday

Karabörü: kara kurt

Karacabey: kahramanlığıyla ün salmış bir Türk beyi

Karacakurt: bileşik isim

Karacan: esmer

küçük ağaçcık
gözü pek dost
Karaçar: kötü ruhlar

Karadağ: özel isim

Karadeniz: özel isim

Karadüzen: bileşik isim

Karaelmas: siyah elmas

Karaer: esmer yiğit

Karagede: özel isim

Karagüç: kara kuvvet

Karagöz: kara gözlü kimse

Karahan: anadolu'da kurulmuş olan bir devlet

tarihte bazı hanlara verilen ad
Karakalpak: özel isim

Karakan: bir tür dağ ağacı

Karakaya: siyah kaya

Karakaş: kara kaşları olan

Karakoç: bileşik isim

Karakoca: saçı ve sakalı ağarmayan kimse

Karakoncolos: gerçekte olmayan vahşi bir hayvan

Karakoyun: bileşik isim

Karakoyunlu: özel isim

Karakucak: en eski Türk güreşçi

Karakul: bileşik isim

Karakulak: bileşik isim

Karakurt: tırpan kurdu

Karakuş: kartaldan daha büyük bir kuş

Karaman: karayağız renkte insan

Karamuk: bir bitki

Karamut: talihsizlik

Karamürsel: özel isim

Karan: kahraman, yürekli

karanlık
Karanalp: esmer, karayağız, yiğit

Karanı: orta anadolu' da bir köy

veysel karani' nin doğduğu yer
Karaoğlan: esmer delikanlı

Karasu: şiddetli akan ırmak
ağır akan su

çoğunlukla gözün içi basıncının çoğalmasıyla kendini gösteren körlüğe neden olabilen bir göz hastalığı
Karasüyek: özel isim

Karataban: kılıç yapımında kullanılan bir demir

Karatan: sabahın şafak sökmeden önceki zamanı

Karatay: anadolu selçuklu devlet adamı

yaşlı, pir
Karataş: siyah taş

Karateğin: amuderya' yı vücuda getiren nehirlerden surhab üzerinde önemli bir kent

Karatün: karanlık gece

Karayağız: kara benizli

Karayandık: bir çeşit diken

Karayel: kuzey rüzgarı

Karayılan: bileşik isim

Karayıp: kara ayıptan bozmadır

Karçak: pençe

Karçanak: cimri, hasis

Karcıga: şahin, kartal

Kardeş: karındaş, çocukların birbirine göre adı

Kardide: iş bilir, uyanık, tecrübeli

Karer: kar renkli, ak yiğit

Kargı: mızrak

Kargın: odun rendesi

Kargınalp: coşkulu, taşkın, hareketli yiğit

Karhan: karların hükümdarı anlamında

Karık: sapanın açtığı çizgi

Karıksız: arık, saf, temiz

Karlık: sıcak mevsimler için karların depo edildiği yerler

kar kuyusu
Karluk: Türk boylarından biri

Karlukhan: Türk boylarından biri

Karneyn: iki boynuz

büyük iskender
Kartal: yüksek kayalarda yaşayan yırtıcı bir kuş
bilinen yırtıcı kuş

Kartay: pir, yaşlı

kar gibi beyaz tay
Kartekin: yaşlı, pir

Karun: çok zengin kimse

Kasal: hatır, izzetinefis

Kasem: yemin etmek

bölmek
Kasım: yılın 11. ayı

bölen, taksim eden
Kaska: kahramanca

Kasib: kesbeden, kazanan, kazanç sahibi

Katade: 13. yy' dan itibaren mekke' de hakim olan şeriflerin atasına verilen ad

Katagan: siper

Katib: yazıcı, bir kuruluşta yazı işleriyle vazifeli kimse, sekreter

osmanlı devletinde divanın resmi yazıların yazan vazifeli
devlet memuru
Türk dili kuralı açısından "d/t" olarak kullanılmaktadır
Katip: yazman

Kavas: koruyan, koruyucu

Kavçın: misafir

Kavram: bir nesnenin zihindeki soyut ve güzel tasarımı, mefhum

nesnelerin ya da olayların ortak özelliklerini kapsayan ve ortak bir ad alatında toplayan genel tasarım
Kavruk: kavrulmuş olan

kara sevdalı
Kavuşum: yeryuvarlığı bir uçta kalmak üzere yerin güneşin ve herhangi bir gezegenin bir doğru üzerine gelmeleri

içtima
Kavi: yakar, yakıcı

kuvvetli, güçlü
sağlam, inanılır
zengin, varlıklı
Kavis: yay

gökyüzü, ay, burcu
Kaviy: kuvvetli, güçlü, dayanıklı, metin muhkem, sağlam

şiddetli, zorlu
kudret sahibi herşeye gücü yeten cenab-ı hakk' ın güzel isimlerinden biri
Kaya: büyük ve sert taş kütlesi

Kayaalp: kaya gibi sert yiğit

Kayacan: kaya gibi güçlü dost

Kayaer: kaya gibi güçlü yiğit

Kayahan: güçlü, sert hükümdar

Kayan: akar gibi yer değiştiren, kayıcı

Kayansel: akarsu, sel

yassı, düz, kat kat oluşmuş taşlar
Kayar: gurur

KayaTürk: kaya gibi sağlam ve sert Türk

Kaid: rehber, kumandan

atlan yedekte götüren
oturan, ikamet eden
Kaygısız: endişesiz, aldırış etmeyen

Kaygun: etkili, hüzünlü, dokunaklı

akdoğan
Kayhan: güçlü hükümdar

Kayı: kar fırtınası

Kayıhan: güçlü hükümdar

Kayın: orman ağacı

Kayın-ata: kaynata

Kayıtbay: ünlü mısır ve suriye sultanı

Kaim: duran, ayakta duran

bir şeyi yapan, icra eden
Allah' ın emrini ifa eden
Kayman: bir çeşit timsah

Kaymaz: dağ eteği

Kaynak: pınar, memba

Kayraalp: iyiliksever, yiğit

Kayrabay: iyiliksever, saygın kimse

Kayrahan: iyiliksever, yiğit

Kayrak: ekime elverişli olmayan toprak

yassı, düz taş
Kayral: kayrılmış kimse

gözetilen esirgenen
Kayran: orman içindeki ağaçsız çıplak alan

Kayrar: orman içindeki ağaçsız kalan

kayan yer
ince çakıllı, kumlu toprak
Kayru: geri, arka

Kays: leyla ile mecnun hikayesinin erkek kahramanı olan mecnun-i amiri' nin asıl adı

umman denizi' nde küçük bir ada
Kayser: roma ve bizans (alman) imparatorunun lakabı

daha çok unvan olarak kullanılır
Kaytun: özel isim

Kayyum: gökleri, yeri ve herşeyi tutan

herşeyin varlık sahibi olabilmesi için gerekeni veren
Allah' ın isimlerinden
Kaza: hüküm karar verme, emir tesbit vs

Kazak: göçebe akıncı

rusya' da yaşayan bir Türk kavmi
genç, taze
inatçı
Kazakhan: göçebe, akıncı

rusya' da yaşayan bir Türk kavmi
genç, taze
inatçı
Kazan: su çevrisi, girdap

Kazanhan: özel isim

Kazım: kızgınlığını, öfkesini belli etmeyen

Kaşdaş: arkadaş

Kaşka: güçlü, kuvvetli

Kaşif: keşfeden, bulup çıkaran

__________________