gebe
  1. Bonita

    Bonita Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    21 Haziran 2008
    Mesajlar:
    413
    Beğenilen Mesajlar:
    2
    Ödül Puanları:
    0
    Şehir:
    gaziantep

    son yaprak

    Konu, 'Duygu Yüklü Yazılar' kısmında Bonita tarafından paylaşıldı.

    [​IMG]
    Ülkenin batısındaki küçük bir mahallenin bir sokağının neredeyse tamamı ressamlardan oluşmaktaydı. Bu mahallede, üç katlı bodur
    bir tuğla yığınının tepesinde iki kız arkadaşın stüdyoları bulunmaktaydı.
    Alt katlarında ise yaşlı bir ressam otururdu.

    Günlerden bir gün kız arkadaşlardan biri zatürree hastalığına yakalandı.
    Genç kız günden güne eriyordu. Bir gün, arkadaşı resim yaparken
    o da yatağında pencereden dışarı bakıyor ve sayıyordu...

    Geriye doğru sayıyordu; "Oniki" dedi, biraz sonra da "onbir"; arkasindan
    "on", sonra "dokuz"; daha sonra, hemen birbiri ardina "sekiz" ve "yedi".
    Arkadaşı merakla dışarı baktı. Sayılacak ne vardı acaba?
    Görünürde sadece kasvetli, bomboş bir avlu ile altı yedi metre ötedeki
    tuğla evin çıplak duvarı vardı. Budaklı köklerinden çürümüş,
    yaşlı mı yaşlı bir asma, tuğla duvarın yarı boyuna kadar tırmanmıştı.

    Dönüp arkadaışna "Neyin var?" diye sordu. Hasta kız fısıltı halinde" altı" dedi.
    "Artık hızla düşüyorlar. Üç gün önce neredeyse yüz tane vardı.
    Saymaktan başıma ağrı giriyordu. Ama şimdi kolaylaştı.
    İşte biri daha gitti. Topu topu beş tane kaldı şimdi."
    "Beş tane ne?" diye sordu arkadaşı. "Yapraklar, asmanın yaprakları.
    Sonuncusu da düşünce, ben de mutlaka gideceğim. Hissediyorum bunu."

    Arkadaşı ona saçmalamamasını söyleyip içmesi için çorba götürdü.
    Fakat o: "İşte bir tanesi daha gidiyor. Hayır, çorba filan istemiyorum.
    Bununla geriye dört tane kaldı. Hava kararmadan sonuncusunun da düştüğünü
    görmek istiyorum.. Ondan sonra ben de gidecegim." diyerek cevap verdi.

    Genç kız uykuya daldığında arkadaşı da alt katta ki yaşlı ressama
    ziyarete gitti. Bu sırada yaprak olayını da anlattı yaşlı adama.
    Yukarı çıktığında arkadaşı uyuyordu. Ertesi sabah hasta kız hemen
    arkadaşına perdeyi açmasını söyledi. Ama hayret! Hiç bitmeyecekmiş
    gibi gelen upuzun gece boyunca aralıksız yağan yağmur ve şiddetle esen
    rüzgârdan sonra, bir asma yaprağı hâlâ yerinde duruyordu.

    Sapına yakın tarafları hâlâ koyu yeşil kalmakla birlikte, testere ağzı gibi
    tırtıllı kenarlarına ölümün ve çürümenin sarı rengi gelmiş olan yaprak,
    yerden altı yedi metre yükseklikteki bir dala yiğitçe asılmış duruyordu.

    "Bu sonuncusu" dedi hasta kız."Geceleyin mutlaka düşer diye düşünmüştüm.
    Rüzgârı duydum. Bugün düşecektir, o düştüğü an ben de öleceğim."
    Ağır ağır geçen gün sona erdiğinde onlar, alacakaranlıkta bile, asma
    yaprağının duvarın önünde sapına tutunmakta olduğunu görebiliyorlardı.

    Derken şiddetli yağmur tekrar başladı. Hava yeteri kadar aydınlanır
    aydınlanmaz, genç kız hemen perdenin açılmasını istedi. Asma yaprağı
    hâlâ yerindeydi. Genç kız, yattığı yerden uzun uzun yaprağı seyretti. Sonra
    arkadaşına seslendi. "Münasebetsizlik ettim. Benim ne kötü bir insan
    olduğumu göstermek istercesine, bir kuvvet o son yaprağı orada tuttu.

    Ölümü istemek günahtır. Şimdi biraz bana çorba verebilirsin." dedi.
    Akşamüstü gelen doktor ayrılırken; şimdi alt kattaki bir hastaya
    bakmam gerekiyor. Yaşlı bir ressammış sanırım. O da zatürree.
    Yaşlı adamcağız çok ağır bir durumda, kurtulma umudu yok ama
    daha rahat eder diye bugün hastaneye kaldırılıyor dedi.

    Ertesi gün doktor : "Tehlikeyi atlattınız, siz kazandınız." dedi.
    O gün öğleden sonra arkadaşı artık iyileşmiş olan arkadaşına alt kattaki
    yaşlı adamı anlattı. Yaşlı adam iki gün hastanede yattıktan sonra ölmüş.

    Hastalandığı günün sabahı kapıcı onu, odasında sancıdan kıvranırken
    bulmuş. Pabuçları, elbisesi baştan aşağı sırılsıklam, her yanı buz gibi bir
    haldeymiş. Öyle korkunç bir gecede nereye çıktığına akıl sır erdirememişti
    kimse. Sonra, hâlâ yanık duran bir gemici feneri, yerinden sürüklene
    sürüklene çıkarılmış bir portatif merdiven, bir de üstünde birbirine
    karışmış sarı, yeşil boyalarla bir palet ve sağa sola saçılmış bir kaç fırça
    bulmuşlar. O zaman o son yaprağın sırrı da çözüldü. Rüzgâr estiği zaman
    bile yerinden oynamayan yaprak, yaşlı ressamın şaheseriydi. Yaşlı adam,
    son yaprağın düştüğü gece oraya bir yaprak resmi yapıp yapıştırmıştı


     
  2. zuzu65

    zuzu65 Yeni Üye Üye

    Kayıt:
    21 Nisan 2008
    Mesajlar:
    2.976
    Beğenilen Mesajlar:
    19
    Ödül Puanları:
    0
    Cevap: son yaprak
    arkadaşım ben bunun çok yıllar önce hülya koçyiğit in çevirdiği filmini izlemiştim çok da ağlamıştım beni eskilere götürdün çok teşekkür ederim emeğine sağlık
    .
    .
     
son yaprak konusuna benzer diğer içeriklerimiz
  1. Ferudun Düzağaç _ son yaprağı düştü gözün

    Ferudun Düzağaç _ son yaprağı düştü gözün

    Son yaprağı düştü güzün İçimin buruk çığlığı artık yüzün Aşk bazen bir düş yarası Ne çok tanıdık, bildik bu hüzün İstersen yağmurlardan anlamlar çıkar kendince İstersen dayanırsan ben susayım sen dinle Sensiz elbette ölmem Ama inan kalbim kekeler Bir sokak köpeği yitik bakar gözlerim Gözyaşlarım seni heceler Seni heceler... Yorgun uykunun rüyası yetmez Beni sen öldür bu gece bu sancı bitmez...
  2. son yaprak düşmeden...

    son yaprak düşmeden...

    uzun bir yol var önümde...ağaçların selam verdiği bir yol seninle beraberiz gibi hala hala beraber ıslanıyormuşuz gibi.. , yanlız bir ağaç gibiyim uçurumun kenarında.. hala gözüm pencerede belki gelirsin diye bu sonbahar akşamında.. kökünden budanmış bir ağaç gibi hiç bir şeyi kalmamış yok olmuş bir ağaç... gönlümdeki, son dalda kırılmadan...
  3. Son Yaprak...

    Son Yaprak...

    Ulkenin batisindaki küçük bir mahallenin bir sokaginin neredeyse tamami ressamlardan olusmaktaydi. Bu mahallede, üç katli bodur bir tugla yigininin tepesinde iki kiz arkadasin stüdyolari bulunmaktaydi. Alt katlarinda ise yasli bir ressam otururdu. Günlerden bir gün kiz arkadaslardan biri zatürree hastaligina yakalandi. Genç kiz günden güne eriyordu. Bir gün, arkadasi resim yaparken O da...
  4. Düşmeyen son yaprağın sırrı!

    Düşmeyen son yaprağın sırrı!

    dusmek, hastalik, yaprak, sirlar, hikaye konusunu okumaktasiniz Merhaba Melekler, Ülkenin batısındaki küçük bir mahallenin bir sokağının neredeyse tamamı ressamlardan oluşmaktaydı. Bu mahallede, üç katlı bodur bir tuğla yığınının tepesinde iki kız arkadaşın stüdyoları bulunmaktaydı. Alt katlarında ise yaşlı bir ressam otururdu. Günlerden bir gün kız arkadaşlardan biri zatürree hastalığına...

Sayfayı Paylaş