ah hayat ah!!!....

*LavinyA*

Yeni Üye
Üye
ah hayat ah!!!....
Hayat çocukken daha anlamlı, daha düzenli, daha yaşanılır... O zamanlar bir mücadele vermiyorduk, her şey tozpembe geliyordu bize. Sanki, akrep ve yelkovan aynı noktada dururdu,kardeşlik vardı, dostluk vardı... O zamanlar her şey o kadar yalın ve sadeydi ki, adeta gözler kalbi yansıtırdı.​
​
​
Eskiye özlem duymak, yakınmak çare olmuyor işte. Her yaşın bir güzelliği de yok ayrıca. Bana artık geçmişte yaşadıklarım gökyüzündeki kuşlara uzanmak kadar uzak...​
​
​
Çocukluk yıllarım... Ah! Ne kadar masumduk. Annemizin sözünden çıkmaz, dizinin dibinden hiç ayrılmazdık. Mutluyduk... Çocukken aynaya baktığımda özümü görürdüm, şimdi ise o buğulu aynaya bakmaktan çekinir hale geldim.​
Karamsarlık dizboyu...​
​
​
Sizce neden hayatı seyrine bırakmıyoruz, neden her şeyi bu kadar güçleştiriyor ve geriye baktığımızda hatırlayacak güzel anılar yaratmıyoruz?​
​
​
O kadar karmaşık ki düşünce dünyam, sanki dört bilinmeyenli denklem...​
​
​
Her şeye rağmen neden hâlâ bir yaşama sevinci dolu kalbimde, hâlâ dostuluk denen o eşsiz bucaksız kelimeye inancım var mı acaba?​
​
​
Belki...​
(alıntı)​
​
 
Geri
Üst