Ben Seni Bulmadım ki...

[*MeleK*]

Ben seni bulmadım ki kaybedeyim...
Sen bir eylül güneşiyle geldin masama.Önce gölge oldun,sonra
bardağım,sonra yudumlarım.
Ben seni bulamadım ki kaybedeyim.
Sen bir ikramiye gibi şansla geldin.Kapıyı açtın,izinsiz girdin ve
yerleştin.

Ben seni bulamadım ki kaybedeyim.
Saniyenin binde biri gibi ansızın geldin bana.Ben akreple,yelkovanı
kaybettim.Zaman ise yardım etti bana,sen etmesen de!

Ben seni bulamadım ki kaybedeyim.
Her yıldız gibi bir gün kayacağını biliyordum.Güneş gibi bir batıp,bir
doğduğunu görüyordum.

Ben seni bulmadım ki kaybedeyim.
Sen bir hayat gibiydin.Hem acı vardı sende,hem sevinç.Kimse
beğenmezdi ama reddedemezdi de.Çünkü;hayattın sen.Her yağmurdan
sonra beliren gökkuşağıydın.Toprağın ferah kokusuydun,iklimlerle
gelirdin.

Ben seni bulamadım ki kaybedeyim...
Büyük imparatorlukların uçsuz bucaksız ülkesiydin.Her imparatorluğun
sonu aynıydı; yok olmak yavaş yavaş... Sen kırmızı güllerin dikenleriydin,
her diken ağır ağır,acı çektirerek kanatırdı yüreğimi.İlkbaharda
tomurcuk açan ağaçların yaprağıydın,her sonbahar terk ederdin ağacları.

Ben seni bulamadım ki kaybedeyim...
Sen bir kardelen gibi yüksek dağlarda yaşam bulurdun,bense seni bulmak için yaşam kaybederdim.Sen yankıydın,her ses seni yankılardı
bana.Ayazda esen sert rüzgardın,sen estikçe hayat üşürdü.

Ben seni bulamadım kaybedeyim.Sen bana her sonbaharda başka
mevsimlerden gelen kış güneşimdin.
Ben seni bulamadım ki kaybedeyim!..