Ben seni icimde öldürmeye kiyamadim

[kar_tanesi]

Öldürecektim seni bende​

Kendimde o gücü bulabilseydim eğer...
Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!!!​

Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda...
”Ben demiştim” diyenlere, üzüntümü belli etmemek için kuşandığım​

mekanik tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım taze mezar toprağına ektiğim çiçekleri... ​

Ama ben seni içimde öldürmeye kıyamadım....​

Başarabilseydim incitecektim seni...​

incinmişliğimin verdiği cahil cesaretle...
Ne var ne yok sayıp dökecektim karşına geçip...​

Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi vuracaktım hiç kullanmadığım o ağır lafları...​

Kıracaktım seni binbir parçaya ayırana kadar...​

Duvardan duvara fırlatacaktım sevgi diye önüme sunduğun hastalıklı duygularını...​

Ama ben seni incitmeye de kıyamadım...​

Elimden gelseydi unutacaktım seni...
Gözlerimden silecektim hayalini ve dilimden adını... ​

Duman duman atacaktım seni bu şehirdeki tüm bacalardan;​

ama soluduğum havaya karışıp yine dolacaktın ciğerlerime...
Onlarca damla döküp göz pınarlarımdan akıtacaktım seni sevgimin atığı diye​

ama ıslaklığın kalacaktı elmacık kemiklerimde...
Bu kez de tenimin tuzuna karışacaktın... ​

“Sözümü tutacağım ,adını anmayacağım”nağmelerini dinleyip neyi unutacağımı unutacaktım seni unutayım derken...​

Zaten ben seni unutmaya da kıyamadım...​

Ne kadar çabuk geldi ayrılık...​

Oysa daha yeni başlamıştık birbirimize ayak uydurmaya,​

daha doğrusu ayak uyduramamaya...​

Nedensizliklerin iç çekişlerini dinlerken vedalar bozdu suskunluğumuzu... ​

Bana mıydı kızgınlığın yoksa kendine mi anlamadım... ​

Kaçar gibi veda ettin...
Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!​

Öldürecektim seni...
İncitecektim seni...
Unutacaktım seni.... ​

Ama lanet olsun!!!​

Kı-ya-ma-dım!!!​

Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!(​