kimse bilmezdi içimin eridiğini

[CaRiZmA]

yağmur var dışarda
gözlerim gibi ıslak bütün sokaklar
saçların gibi kapkara gökyüzü
ve yokluğun gibi soğuk hava...
yürüyorum nereye gitttiğimi bilmeden
elimde son sigaram
sanki sonsuzluğa atıyorum adımlarımı
sanki yokluğunun en kuytu yerine
bütün şehri dolaşıyorum
her yerde bir izin var
sanki sen çıkacakmışsın gibi karşıma
ama biliyorum
sen gideli çok oldu bu şehirden
gittiğin günden beri bahar gelmedi bu şehre
ne güneş doğdu
ne kuşlar kondu pencereme
seninle beraber
herşey terketti bu şehri
sen hiç görmedin ağladığımı
aslında çok ağlarım ben
uzun ve sessiz
kimseler görmez ağladığımı
içime akıtırım gözyaşlarımı zehir gibi
kimse bilmezdi içimin eridiğini
şimdi ben bile bilmiyorum ne haldeyim
saçlarım dağınık
gözlerim sanki sonsuz bir uykunun kıyısında
yürüyorum nereye gittiğimi bilmeden
sanki sonsuzluğa gidiyor yorgun ayaklarım
ölümün kıyısında, karanlığın ortasındayım

alinti