Özlemini tüketme

[CaRiZmA]

Ey sevgili
Son tren de uzaklaştı
Sensizliğin istasyonundan
Buğulu camda donuk yüzün
Aklımda sen / yine bendeki sen
Gidenleri / bir bir hesaplasam
Bak! Yine avuçlarımda kaldı nefesim
Şimdi tenime / esmer kederim
Sesime sığınaksız bakışlarda / gülüşün düşer
Gözlerimi ardından doğrulup
Islak raylara yaslasam
Kendini emzirmeyen geceye
Bir yosma ay düşer
Nerdesin

Uzatsam ellerimi
Parmaklarımda / hasretin vagonları paslanacak
Düşsem / uçurumlarımda yalnızlığım
Sussam / kadrolu karanlıklar
Gitsem / yollar bileklerimden
Bileklerimden akacak
Yansam / külüm buzlara savrulup
Kalsam / ölüme kim ağlayacak?
Artık ellerim çok soğuk
Anlıyor musun

Birazdan
Bu sabahçı kahvesi gözlerimden
Belki / bir damar daha yırtılacak
Yüzümde / nice şafaklar kırılacak
Aldırma / mutlu ol gittiğin yerde
Zaten / her giden kendi töreninde
Yırt dönüş biletini / umudun bittiğinde
Kırılası ellerinle
Adını koyamadığın / henüz tanışamadığın
Özlemini tüketme

Boşver
El ayak çekilince burada
Kendi kurşunuyla vurulur herkes
Uğultun olsun / sessizliğimin çığlığı
Hüznüm de / isyanım da
Kulağının küpesi
Bana kalsın / topal sevdamın rengi
Bakma! / dönüp de ardına
Belki azdım belki birazdım
Belki yazdım belki ayazdım
Belki de / mavisíni saklayan bulutlara
Firari duygular kazdım
Kıyısızlığımın kentlerinden
Hükümsüz bir şiirdi bendeki
Sana yazdım

alinti