Zor olan benim

Angel_tears

Yeni Üye
Üye
Zor olan benim
Düğümlendim.. ​


​
Her bir düğümü tek tek çözmeye çalıştıkça ellerimle, yeni düğümler oluşuyor adeta..! hiç çözülmeyecekmişçesine..​

​
Bu kez her şey daha zor... ​

​
Aslında zor olan ne sensin ne de hayat. Zor olan benim bana.. ​

​
Artık zor geliyorum kendime.. Yoruldum... ​

​
Bir daha düşersem, kalkamayacağım ayağa, hissediyorum. Belki uzatacaksın elini ama, bu kez ben tutamayacağım, biliyorum... ​

​
Gözümün bebeğinde, yüreğimin en saklı yerindesin sen.
Kimselere göstermiyorum seni...,
hatta bazen kendimden bile gizliyorum.
​

​
Varsın aklım sensiz bilsin yüreğimi... ​

​
Yokluğun içimi acıtıyor.
Buna rağmen kal istiyorum,
içimde bir yerlerde..
​

​
Sanki seni çıkarıp atarsam tamamen kaybolacakmış gibi geliyor sana dair ne varsa.. ​

​
Sana ait olan izler silinip yok olacakmış gibi, senli kelimeler yazamayacakmış gibi kalemim bir daha.. ​

​
Her tutunmaya kalktığımda sana, dipsiz kuyulara çekiliyor ruhum. Çıkmaya çabalarken gücüm tükeniyor gitgide.
Bir gün temelli bitecek, fark ediyorum..
​

​
Tüm şarkılarım, tutsak olup sensizliğe, çığlığa dönüşüyorlar içimde. Yüreğimle bağırıyorum, sen duymuyorsun, sen bilmiyorsun.. ​

​
Bir zamanlar gecelerimi aydınlatan gözlerin, şimdi karanlığa çağırıyorlar beni. Kapatıp gözlerimi, düşlerimde buluyorum seni. Açtığımda yine gidiyorsun. Ve ben yine karanlıklara uyanıyorum. Üşüyorum... ​

​
Beni üşüten ne ayazları kışın, ne de yalnızlığım. Yokluğun üşütüyor beni, bir yandan yakarken yüreğimi.. ​

​
Göremezsem gözlerini, hiç aydınlanmayacak günlerim..
Tutamazsam ellerini, hiç ısınmayacak yüreğim...
​

​
Ne Derler Bilirsin,
insan hep kendi için iyi olanı yapmaz....
Benim için ne kadar kötü olabilirsin ki
Hayat gözlerinde son bulurken
iyi yanım sen kalıcaksın
​
 
Geri
Üst